نکته اول: بیماری کیستیک اکتسابی کلیه اختلالی است که به دنبال CKD طولانی مدت ایجاد میشود.
نکته دوم: بیماری کیستیک اکتسابی کلیه به این صورت تعریف میشود: وجود سه کیست یا تعداد بیشتری کیست در هر کلیه در بیمار مبتلا به CKD یا ESRD.
نکته سوم: میزان شیوع بیماری کیستیک اکتسابی کلیه با افزایش مدت دیالیز بالا میرود و بعد از ۱۰ سال به ۸۷% میرسد.
نکته چهارم: احتمال ایجاد بیماری کیستیک اکتسابی کلیه در این موارد بیشتر است: ۱- جنس مذکر؛ ۲- سن بالا؛ ۳- سابقه بیماری قلبی؛ ۴- وجود کلیههای بزرگتر؛ ۵- وجود کلسیفیکاسیون کلیه.
نکته پنجم: در بیماری کیستیک اکتسابی کلیه علت زمینهای ESRD و روش دیالیز بر روی پیشرفت بیماری اثری ندارند.
نکته ششم: در بیماری کیستیک اکتسابی کلیه، ایجاد کیست محدود به کلیه است و در دیگر اعضاء کیست دیده نمیشود. در CKD تخریب پارانشیم کلیه سبب افزایش فاکتورهای رشد لوکال میشود و این فاکتورها هیپرتروفی و تولید کیست را در نفرونهای باقیمانده سبب میشوند. در برخی موارد، افزایش سطح فاکتورهای رشد و ژنهای جهش یافته سبب ترانسفورماسیون بدخیم کیستها میشوند (نگرانی بالینی اصلی در ۳ تا ۷% از بیماران مبتلا به بیماری کیستیک اکتسابی کلیه).
نکته هفتم: در بیماری کیستیک اکتسابی کلیه معمولا بیمار بدون علامتاست و کیست بصورت تصادفی در تصویربرداری مشاهده میشود. البته ممکن است کیستهای بیمار دچار عوارضی نظیر خونریزی یا عفونت هم بشوند.
نکته هشتم: بیماران مبتلا به بیماری کیستیک اکتسابی کلیه نیاز به درمان اختصاصی ندارند. اداره کیستها بر اساس تقسیمبندی بوسنیاک انجام میشود.
نکته نهم: در بیماران مبتلا به بیماری کیستیک اکتسابی کلیه که پیوند کلیه دریافت میکنند، باید سالانه سونوگرافی انجام شود. در این بیماران خطر ایجاد بدخیمی به سبب سرکوب ایمنی و طول عمر بیشتر، بالاتر است.
نکته دهم: میتوان بر اساس وجود CKD یا ESRD و فقدان دیگر یافتههای بالینی بیماری کیستیک اکتسابی کلیه را از علل ارثی بیماریهای کیستیک کلیه تشخیص داد.