نکته اول: سندرم میلودیسپلاستیک گروه ناهمگونى از اختلالات خونى را شامل میشود که همه با سیتوپنى ناشى از نارسایى مغز استخوان (به همراه غیر طبیعى بودن و اغلب پر سلول بودن مغز استخوان) و احتمال بالاى ایجاد AML مشخص مىگردند (به عبارت دیگر در این سندرم، سلولهاى مغز استخوان دچار دیسپلازى مىشوند و نتیجه خونسازى غیر مؤثر است، یعنى سلولهاى دیسپلاستیک یا بدشکل در همان مغز استخوان تخریب مىشوند و در نتیجه در خون سلول کافى وجود ندارد).
نکته دوم: در ابتداى سیر سندرم میلودیسپلاستیک، آنمى تظاهرات اصلى را سبب مىشود: بیشتر بیماران علامتدار از شروع تدریجى خستگى و ضعف، تنگىنفس و رنگپریدگى شکایت دارند، اما حداقل نیمى از بیماران بدون علامت هستند و MDS بطور تصادفى و به دنبال شمارش سلولهاى خونى کشف مىشود.
نکته سوم: در سندرم میلودیسپلاستیک در بررسىهاى آزمایشگاهى بیشتر بیماران آنمیک هستند. ممکن است آنمى به تنهایى و یا به همراه باىسیتوپنى یا پانسیتوپنى وجود داشته باشد. نوتروپنى و یا ترومبوسیتوپنى به تنهایى نامعمول هستند.
نکته چهارم: در سندرم میلودیسپلاستیک ماکروسیتوز بطور شایع مشاهده مىشود.
نکته پنجم: در سندرم میلودیسپلاستیک پلاکتها معمولاً بزرگ بوده، فاقد گرانول مىباشند. ممکن است عملکرد پلاکتها مختل بوده، بیمار علىرغم کافى بودن تعداد پلاکتها، تمایل به خونریزى داشته باشد.
نکته ششم: در سندرم میلودیسپلاستیک نوتروفیلها هیپوگرانوله هستند و هستههایى حلقهاى و هیپوسگمانته و یا با سگمانتاسیون غیر طبیعى دارند. ممکن است اجسام Dohle در نوتروفیلها مشاهده شود. عملکرد این سلولها مختل است.
نکته هفتم: در سندرم میلودیسپلاستیک تعداد میلوبلاستهاى موجود در گردش خون، اغلب با تعداد بلاستهاى موجود در مغز استخوان ارتباط دارد و تعداد آنها براى طبقهبندى و پیشآگهى اهمیت پیدا مىکند.
نکته هشتم: در سندرم میلودیسپلاستیک بجز در لوسمى میلومنوسیتى مزمن، در سایر انواع MDS، معمولاً شمارش کلى WBCها طبیعى یا پائین است.
نکته نهم: در سندرم میلودیسپلاستیک معمولاً مغز استخوان طبیعى و یا هیپرسلولر است، اما در ۲۰% موارد هیپوسلولر بوده، ممکن است تشخیص آپلازى را مطرح کند. هیچ نوع مرفولوژى تشخیصى خاصى براى MDSوجود ندارد، اما در MDS، یافتههاى زیر وجود دارند:
- تغییرات دیساریتروپوئتیک (بویژه اختلال در هسته سلولها) و وجود سیدروبلاستهاى حلقهاى در رده اریتروئیدى؛
- هیپوگرانولاسیون و هیپوسگمانتاسیون پیشسازهاى گرانولوسیتى و افزایش میلوبلاستها؛
- کاهش تعداد هستهها یا ناهماهنگى هستههاى مگاکاریوسیتها.
نکته دهم: متوسط زمان زنده ماندن در بیماران مبتلا به سندرم میلودیسپلاستیک از سالها در موارد همراه با 5q- یا آنمى سیدروبلاستیک تا چند ماه در آنمى مقاوم همراه با بلاست اضافى یا پانسیتوپنى شدید همراه با مونوزومى ۷ متفاوت است.