نکته اول: سیاه سرفه عفونتی مسرى است که توسط بوردتلا پرتوسیس ایجاد مىشود. بیماری سه مرحله دارد: ۱- مرحله کاتارال؛ ۲- مرحله پاروکسیسمال؛ ۳- مرحله بهبودی.
نکته دوم: در سیاه سرفه مرحله کاتارال با علایم غیر اختصاصى نظیر پرخونى ملتحمه، افزایش ترشحات بینى و تب خفیف مشخص مىشود. این مرحله ۲-۱ هفته طول مىکشد.
نکته سوم: در سیاه سرفه در مرحله پاروکسیسمال بیمار دچار حملات سرفه در هنگام بازدم مىشود. دم شدید در برابر گلوت بسته که به دنبال حملات سرفه ایجاد مىشود، Whoop تىپیک را ایجاد مىکند. این مرحله ۴-۲ هفته طول مىکشد. استفراغ بعد از سرفه شایع است. در شیرخواران ممکن است سندرم کامل مشاهده نشود و اولین نشانه اپىزودهاى آپنه باشد.
نکته چهارم: در سیاه سرفه در مرحله بهبودى بتدریج علایم بهبود مىیابند، از شدت سرفه کم مىشود و حملات و Whoopها بتدریج ناپدید مىشوند.
نکته پنجم: تشخیص سیاه سرفه بر اساس جدا کردن بوردتلا پرتوزیس به کمک کشت نازوفارنکس یا شناسایى اسیدهاى نوکلئیک آن داده مىشود.
نکته ششم: در سیاه سرفه لنفوسیتوز در ۸۵-۷۵% از شیرخواران و کودکان کم سن و سال روى مىدهد، اما تشخیصى نیست.
نکته هفتم: در سیاه سرفه در رادیوگرافى قفسه سینه ممکن است آتکلتازى سگمنتال ریه، بویژه در مرحله پاروکسیسمال مشاهده شود. ارتشاح اطراف ناف ریه شایع و شبیه به پنومونى ویروسى است.
نکته هشتم: براى درمان سیاه سرفه تجویز ماکرولیدها (اریترومایسین، کلاریترومایسین یا آزیترومایسین) توصیه مىشود.
نکته نهم: در نوزادان برای درمان سیاه سرفه باید از آزیترومایسین استفاده شود، چرا که مصرف اریترومایسین مىتواند با ایجاد استنوز هیپرتروفیک پیلور همراهى داشته باشد.
نکته دهم: درمان زودرس سیاه سرفه (در مرحله کاتارال) در مدت ۳ تا ۴ روز ارگانیسمها را در نازوفارنکس ریشهکن مىکند و از شدت علایم مىکاهد. درمان در مرحله پاروکسیسمال سیر بیمارى را تغییر نمىدهد، اما احتمال سرایت به دیگران را کم مىکند.