۱ـ تشخیص هپاتیت ویروسى حاد: در بیمارى که مبتلا به هپاتیت حاد است، باید چهار آزمون سرولوژیک انجام شود: ۱ـ HBsAg؛ 2ـ IgM Anti-HBc؛ 3ـ Anti-HCV؛ 4ـ IgM Anti-HAV.
الف) اگر HBsAg وجود داشته باشد، هپاتیت B مطرح مى شود. اگر Anti-HBc IgM مثبت باشد، عفونت حاد و اگر منفى باشد، عفونت مزمن است.
ب) اگر HBsAg وجود نداشته باشد، تشخیص هپاتیت حاد B بر اساس وجود IgM-Anti-HBc صورت مىگیرد.
ج) تشخیص HAV بر اساس وجود IgM ضد HAVصورت مىگیرد. اگر IgM Anti-HAV به همراه HBsAg وجود داشته باشد:
ـ اگر IgM Anti-HBc وجود داشته باشد، بیمار دچار هپاتیت حاد A و B بطور همزمان شده است.
ـ اگر IgM Anti-HBc وجود نداشته باشد، هپاتیت حاد Aبر روى هپاتیت B مزمن سوار شده است.
د) وجود Anti-HCV از تشخیص هپاتیت حاد C حمایت مىکند. گاه براى تأئید تشخیص نیاز به ارزیابى از نظر وجود HCV-RNA و یا تکرار Anti-HCV مى شود.
ه) عدم وجود تمامى شاخص هاى سرولوژیک، تشخیص هپاتیت Non A ,Non B, Non C را مطرح مى کند.
۲ـ تشخیص هپاتیت ویروسى مزمن: در هپاتیت مزمن ابتدا باید HBsAg و Anti-HCV ارزیابى شوند:
الف) مثبت بودن Anti-HCV از هپاتیت C مزمن حمایت مى کند و مثبت بودن HCV RNA هپاتیت C مزمن را تأئید مىکند.
ب) اگر بر اساس سرولوژى تشخیص هپاتیت B مزمن داده شد، باید ارزیابى از نظر وجود HBeAg و Anti-HBe به عمل آید تا میزان عفونتزایى بیمارى مشخص شود. البته HBV DNA معیار کمى تر و حساسترى براى تکثیر ویروس است و به همین
دلیل در حین درمان ضد ویروسى بسیار کمک کننده است.
۳ـ رویکرد تشخیصى در بیماران مبتلا به هپاتیت حاد.
| تفسیر تشخیصی | HBsAg | IgM Anti-HAV | IgM-Anti-HBc | Anti-HCV |
| هپاتیت B حاد | + | – | + | – |
| هپاتیت B مزمن | + | – | – | – |
| هپاتیت A حاد روی هپاتیت B مزمن | + | + | – | – |
| هپاتیت حاد A و B | + | + | + | – |
| هپاتیت حاد A | – | + | – | – |
| هپاتیت A و B حاد (HBsAg پائین) | – | + | + | – |
| هپاتیت B حاد (HBsAg پائین) | – | – | + | – |
| هپاتیت C حاد | – | – | – | + |
نکته: در بیمارانى که تیتر RF بالایى دارند، ممکن است بطور کاذب Anti-HBc از نوع IgM مثبت شود. بنابراین براى تشخیص هپاتیت B باید HBV DNA را ارزیابى کرد. همانند HBeAg، وجود HBV DNA نشانه تکثیر ویروس است. اما HBV DNA براى این منظور حساستر بوده، بصورت کمى انجام مىشود.
نکته: در هپاتیت B همانند HBeAg، وجود HBV DNA نشانه تکثیر ویروس است. اما HBV DNAبراى تعیین وضعیت تکثیرى ویروس حساستر بوده، بصورت کمى انجام مىشود. در بیماران مبتلا به هپاتیت B مزمن، بالا بودن سطح HBV DNA خطر ایجاد سیروز، عدم جبران کبدى و کارسینوم هپاتوسلولر را افزایش مىدهد.