در زیر ده نکته مهم در مورد فن‌سیکلیدین یا گرد فرشته یا PCP می‌خوانیم: نکته اول: فن‌سیکلیدین دارویی هوشبر است که اثرات توهم‌زا دارد. کتامین دارویی مشابه است. نکته دوم: فن‌سیکلیدین آگونیست گیرنده گلوتامات نوع NMDA است. نکته سوم: از جمله تظاهرات جسمانی مسمومیت با فن‌سیکلیدین می‌توان به این موارد اشاره کرد: 1- نیستاگموس افقی یا عمودی؛ 2- هیپرآکوزیس؛ 3- کاهش حساسیت به درد. نکته چهارم: فن‌سیکلیدین می‌تواند سبب افزایش ضربان قلب و هیپرتانسیون شود. نکته پنجم: فن‌سیکلیدین می‌تواند سبب دیس‌آرتری، سفتی عضلات، تشنج یا کوما شود. نکته ششم: فن‌سیکلیدین اثر ضد درد دارد و به همین دلیل ممکن است در هنگام مسمومیت بیمار توجهی به بدن خود نداشته باشد و خود را بشدت مجروح کند. نکته هفتم: فن‌سیکلیدین می‌تواند این اختلالات روانی را ایجاد کند: 1- توهم؛ 2- پارانویا؛ 3- تهاجم پیش‌بینی نشده؛ 4- اختلالات اضظرابی؛ 5- اختلالات خلقی. نکته هشتم: درمان مسمومیت با فن‌سیکلیدین علامتی است. بیمار باید در محیط آرام قرار بگیرد. آرامبخشی کلامی که ممکن است در هنگام مصرف توهم‌زاهای دیگر کمک کننده باشد، در مسمومیت با فن‌سیکلیدین بی‌تاثیر است. نکته نهم: داروهای انتخابی برای کنترل رفتار بیمار مبتلا به مسمومیت با فن‌سیکلیدین عبارتند از: بنزودیازپین‌ها و آنتاگونیست‌های قوی دوپامین. نکته دهم: برای پیشگیری از مصرف

مواد توهم‌زا یا هالوسینوژن ترکیباتی هستند که سبب قطع ارتباط با واقعیت و توهم می‌شوند. به ده نکته مهم در مورد این مواد توجه کنید: نکته اول: مواد توهم‌زا را به این انواع تقسیم می‌کنند: 1- مواد توهم‌زای طبیعی مانند مسکالین؛ 2- مواد توهم‌زا سنتتیک مانند LSD؛ 3- برخی مواد شبه آمفتامینی که در گروه آمفتامین‌ها قرار می‌گیرند. نکته دوم: مواد توهم‌زا بصورت خوردن، مکیدن و تدخین مورد استفاده قرار می‌گیرند. نکته سوم: مواد توهم‌زا اثرات سمپاتومیمتیک دارند و سبب اتساع مردمک‌ها، تاکی‌کاردی، تعریق، تاری دید، ترمور و ناهماهنگی حرکتی می‌شوند. نکته چهارم: مواد توهم‌زا علاوه بر ادراک حسی غیر واقعی (همان توهم) می‌توانند سبب سین‌استزی شوند: به عنوان مثال فرد صداها را بصورت محرک بینایی تجربه می‌کند. نکته پنجم: مواد توهم‌زا سبب می‌شوند که فرد احساس کند زمان به کندی می‌گذرد؛ همچنین این مواد سبب می‌شوند فرد احساس کند تجارب عادی معنای عمیقی دارند. نکته ششم: مواد توهم‌زا سبب وابستگی جسمانی و علایم محرومیت نمی‌شوند، اما ممکن است وابستگی روانی ایجاد شود. نکته هفتم: درمان مسمومیت با مواد توهم‌زا به این صورت انجام می‌شود: 1- اطمینان‌بخشی به بیمار؛ 2- نگهداری بیمار در نزدیک افراد خانواده؛ 3- درمان اضطراب با بنزودیازپین‌ها؛ 4- درمان بی‌قراری شدید و علایم سایکوتیک با آنتی‌سایکوتیک‌های