| تقسیمبندی | بیماران مبتلا به IHD به دو دسته تقسیم مىشوند:
۱ـ بیمارانى که در نتیجه بیمارى مزمن شریانهاى کرونر دچار آنژین پایدار هستند (سندرم کرونرى مزمن). ۲ـ بیماران مبتلا به سندرمهاى حاد کرونرى: الف) بدون ST Elevation: اگر انسداد کرونر بحدى شدت داشته باشد که میوسیتها از بین بروند و تروپونین به داخل خون آزاد شود، انفارکتوس میوکارد بدون بالا رفتن قطعه (NSTEMI) ایجاد شده است و اگر تروپونین بالا نباشد، بیمار دچار آنژین ناپایدار(UA) است. NSTEMI و UA از نظر پاتوژنز و علایم بالینى مشابه هستند و تنها تفاوت در شدت بیمارى است. ب) همراه با ST Elevation: در انفارکتوس میوکارد به همراه بالا رفتن قطعه (STEMI) ST ممکن است موج Q پاتولوژیک ایجاد شود یا بوجود نیاید. پس STEMI را به دو دسته Q-Wave MI و non-Q-Wave MI تقسیم مىکنند. NSTEMI و UA از نظر پاتوژنز و علایم بالینى مشابه هستند و تنها تفاوت در شدت بیمارى است؛ در برخورد اولیه با بیماران مبتلا به ACS شاید نتوان بین NSTEMI و UA فرق گذاشت. به همین دلیل اقدامات درمانى اولیه در هر دو گروه مشابه است و براى تعریف این دو سندرم از اصطلاح مشترک NSTE-ACSاستفاده مى شود. |
| تشخیص | اولین قدم تشخیصى در بیماران NSTE-ACS گرفتن نوار قلب استاندارد ۱۲ لیدى است. توصیه مى شود حداکثر در مدت ۱۰ دقیقه از ورود بیمار نوار قلب گرفته شود. البته در ۵۰% از بیماران NSTE-ACS نوار قلب طبیعى یا غیر تشخیصى است و طبیعى بودن نوار قلب ACS را رد نمىکند. اگر نوار قلب اولیه طبیعى باشد، در صورت شک بالینى به ACS توصیه مى شود نوار قلب هر ۱۵ تا ۳۰ دقیقه تکرار شود و همچنین نوار قلب با لیدهاى خلفى V7-V9 با ولتاژ دو برابر و لیدهاى سمت راست V4R و V3R گرفته شود. اندازهگیرى آنزیمهاى قلبى در کنار بررسى بالینى و نوار قلب از ستون هاى تشخیصى ACS است. بهترین مارکر قلبى تروپونین است که در اثر آسیب به میوسیت ها آزاد مىشود. توصیه مىشود براى اندازه گیرى تروپونین از روشهاى بسیار حساس استفاده شود. اما در صورت استفاده از روش حساس، ممکن است تروپونین ۶-۳ ساعت بعد از شروع علایم قابل تشخیص باشد؛ پس در صورت استفاده از این نوع روشها، اندازه گیرى سریال تروپونین بعد از ۶-۳ ساعت از اولین پاسخ، کمک کننده خواهد بود. |
| درمان | درمان NSTE-ACS بصورت زیر انجام مىشود:
۱ـ اکسیژن: اگر اشباع اکسیژن خون <۹۰% باشد یا بیمار دیسترس تنفسى داشته باشد، تجویز مىشود. ۲ـ داروهاى ضد ایسکمى: ـ نیتراتها: با وجود آن که نیتراتها سبب کاهش میزان مرگ و میر ACS نمىشوند، اما نقش مهمى در کاهش علایم بیمار دارند. ـ مرفین: در صورت عدم وجود کنترااندیکاسیون (فشار خون پائین و آلرژى) مىتوان مرفین وریدى را با دوز ۵-۱ میلىگرم تجویز نمود و در صورت عدم پاسخ، هر ۳۰-۵ دقیقه تکرار کرد. ـ بتابلوکر: بهتر است در ۲۴ ساعت ACS در صورت عدم وجود کنترااندیکاسیون، بتابلوکر شروع شود. ـ کلسیم بلوکرها: در صورت وجود کنترااندیکاسیون یا عدم پاسخ به بتابلوکر مىتوان از کلسیم بلوکرهاى غیر دى هیدروپیریدینى (دیلتیازم، وراپامیل) استفاده کرد. ۳ـ داروهاى ضد پلاکت: از جمله این داروها مىتوان به آسپیرین و مهار کنندههاى P2Y12 (مانند کلوپیدوگرل، پراشوگرل و تیکاگرلور) اشاره کرد. ۴ـ داروهاى ضد انعقاد: در بیماران مبتلا به ACS اضافه کردن داروى ضد انعقاد به داروى ضد پلاک سبب کاهش حوادث ایسکمیک مىشود و افزودن هپارین به آسپیرین در مقایسه با تجویز آسپیرین به تنهایى با کاهش ۳۳% در مرگ یا سکته قلبى همراه است. ۵ـ استاتینها: در تمامى بیماران در مرحله حاد باید بدون توجه به مقدار پایه LDL استاتین با دوز بالا تجویز شود و بصورت طولانى مدت ادامه داده شود. |