معاینه مردمک‌ها مردمک‏‌هاى طبیعى داراى قطر ۳ تا ۴ میلى‌‏متر و در دو طرف مساوى هستند و در واکنش به نور سریع و متقارن تنگ مى‏‌شوند.

در بیمار مبتلا به کوما وجود مردمک‏ هاى ته سنجاقى یا  Pinpoint همراه با واکنش ضعیف به محرک نورانى قوى مى‏ تواند نشان‏‌دهنده خونریزى در پونز باشد.

در بیمار کوماتوز، مردمک گشاد (قطر بیش از ۵/۵ میلى‌‏متر) و یک‏ طرفه نشان‏‌دهنده اثر فشار روى عصب زوج ۳، ناشى از توده‏‌اى فضاگیر در نیمکره مغزى همان طرف است (علامت فتق مغزى). این مردمک به نور پاسخ نمى‏‌دهد و بتدریج اندازه آن بزرگ‏تر (۹-۶ میلى‌‏متر) مى‏‌شود.

بررسى حرکات
چشم‏‌ها
در بیمار مبتلا به کوما مى‏‌توان با مشاهده حرکات خودبخود چشم‌‏ها تا حدودى محل آسیب را مشخص کرد:

۱ـ در کوماى خفیف ناشى از اختلالات متابولیک، چشم‏‌ها بدون هدف از یک سمت به سمت دیگر حرکات مى‏‌کنند.

۲ـ در ضایعات وسیع یک نیمکره مغز، چشم‏‌ها به سمت ضایعه انحراف دارند (به ضایعه نگاه مى‏ کنند) و به عبارت دیگر دور شدن چشم‏‌ها از سمت همى‏‌پارزى وجود دارد.    

۳ـ در ضایعات یک طرفه پونز، چشم‏‌ها به سمت مقابل ضایعه انحراف دارند و به سمت همى‏ پارزى نگاه می‌کنند.

در افراد طبیعى تحریک مجراى خارجى یک گوش با آب سبب رفلکس آکولووستیبولر مى‏‌شود. در صورت تحریک با آب سرد ابتدا چشم‌ها به سمت تحریک منحرف مى‏‌شوند و به این مرحله فاز آهسته نیستاگموس مى‏‌گویند. بعد از آن چشم‏‌ها حرکتى سریع به سمت گوش مقابل پیدا مى‏‌کنند و این مرحله را فاز تند نیستاگموس مى‏‌نامند (فاز تند نیستاگموس جهت نیستاگموس را مشخص مى‏‌کند). حرکت سریع به سبب اثر جبرانى و تصحیح کننده کورتکس صورت مى‏‌گیرد. اما در بیمار مبتلا به کوما اگر ۱۰ میلى‌‏لیتر آب سرد وارد مجراى خارجى گوش کنیم، ممکن است یکى از دو حالت زیر روى بدهد:

۱ـ فقط حرکت آهسته چشم‏‌ها به سمت گوش تحریک شده دیده شود (مثبت شدن رفلکس). این وضعیت نشان مى‏‌دهد که مراکز کنترل کننده حرکات افقى چشم‏‌ها در ساقه مغز سالم هستند، اما اثر جبرانى کورتکس به سبب ضایعات منتشر کورتکس از بین رفته است (یعنى بطور خلاصه علت کوما مشکلات کورتکس است).

۲ـ هیچ نوع حرکتى در چشم‏‌ها دیده نمى‏‌شود (منفى شدن رفلکس). این وضعیت نشان مى‏‌دهد که مراکز کنترل کننده حرکات افقى در ساقه مغز دچار آسیب هستند (یعنى بطور خلاصه علت کوما مربوط به ساقه مغز مى‏‌شود).

با حرکت دادن پاسیو سر بیمار کومایى به اطراف ممکن است دو حالت روى بدهد:

۱ـ چشم‌‏ها آهسته به سمت مخالف حرکت سر، حرکت کنند (یعنى رفلکس  Dolls Eye مثبت است): این حالت نشان مى‏‌دهد که مراکز کنترل کننده حرکات افقى چشم‌‏ها و مرکز این رفلکس در ساقه مغز سالم هستند، اما کنترل کورتکس که در حالت معمول سبب مهار این رفلکس در فرد سالم مى‌‏شود، برداشته شده است. به عبارت دیگر ظاهر شدن رفلکس در بیمار کومایى نشان‏‌دهنده وجود ضایعات منتشر کورتیکال و در عین حال سلامت ساقه مغز است.

۲ـ هیچ حرکتى در چشم‏‌ها دیده نمى‏ شود (یعنى رفلکس Dolls Eye منفى است): این حالت نشان‏‌دهنده ضایعات ساقه مغز و آسیب به مراکز کنترل کننده حرکات افقى چشم‏‌ها (که در ساقه مغز قرار دارند)، است.

وضعیت بدن وضعیت دسربره: در این حالت کشیدگى و سفتى اندام‌‏ها (چرخش بازوها به داخل  و فلکسیون و خم شدن انگشتان پاها به سمت پائین روى مى‏‌دهد. این وضعیت اغلب وقتى دیده مى‏‌شود که میدبرین توسط ضایعات فضاگیر نیمکره‏ هاى مغز یا حفره خلفى تحت فشار قرار مى‏‌گیرد.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *