| فارماکو کینتیک | ۱ـ فنوباربیتال و ریفامپین متابولیسم فنىتوئین را افزایش مىدهند.
۲ـ سایمتیدین و ایزونیازید متابولیسم فنىتوئین را کم مىکنند. ۳ـ کاربامازپین متابولیسم بسیارى از داروها (از جمله خودش) را افزایش مىدهد. |
| فارماکو دینامیک | ۱ـ بلوک کانال سدیمى در نورونها: فنىتوئین، کاربامازپین، لاموتریژین، زونىسامید
۲ـ بلوک کانال کلسیمى نورونها: اتوسوکسیماید (و والپروئیک اسید) ۳ـ افزایش نفوذپذیرى به یون پتاسیم: والپروئیک اسید ۴ـ اثرات وابسته به گابا: بنزودیازپینها، باربیتوراتها، گاباپنتین، ویگاباترین |
| کاربرد بالینی | ۱ـ تشنجهاى ژنرالیزه تونیک ـ کلونیک: والپروئیک اسید، کاربامازپین، فنىتوئین
۲ـ تشنجهاى پارسیل فوکال: کاربامازپین (اُکس کاربامازپین)، لاموتریژین، فنىتوئین ۳ـ صرع Absence: اتوسوکسیماید، والپروئیک اسید ۴ـ سندرمهاى میوکلونیک: والپروئیک اسید ۵ـ اسپاسم شیرخواران: کورتیکوتروپین، کورتیکواستروئیدها ۶ـ نورالژى ترىژمینال: کاربامازپین ۷ـ بیمارى دوقطبى: والپروئیک اسید، کاربامازپین، لاموتریژین |
| عوارض | ۱ـ بنزودیازپینها: خوابآلودگى، تولرانس، وابستگى
۲ـ کاربامازپین: دیپلوپى، اختلال شناختى، خوابآلودگى، آتاکسى، دیسکرازى خونى، تراتوژنیسیته، سندرم استیونس جانسون (نادر) ۳ـ اتوسوکسیماید: دیسترس گوارشى، لتارژى، سردرد، تغییرات رفتارى ۴ـ فنوباربیتال: خوابآلودگى، تولرانس، وابستگى، اختلال شناختى، القاء متابولیسم داروها ۵ـ فنىتوئین: نیستاگموس، دیپلوپى، خوابآلودگى، هیپرپلازى لثه، آنمى، هیرسوتیسم، استئوپوروز، نوروپاتى محیطى ۶ـ والپروئیک اسید: خواب آلودگى، ترمور، ریزش مو، افزایش وزن، هپاتوتوکسیسیته، مهار متابولیسم داروها |
سایر نکات:
۱ـ براى درمان Grand Mal مىتوان از لاموتریژین و توپیرامات هم استفاده کرد.
۲ـ کاربامازپین داروى انتخابى براى نورالژى تریژمینال است.
۳ـ والپروئیک اسید مىتواند سبب نقص لوله عصبى در جنین (اسپاینا بىفیدا) شود.
۴ـ فنىتوئین مىتواند سبب ایجاد Fetal Hydantoin Syndrome شود.
۵ـ کاربامازپین مىتواند آنومالىهاى کرانیوفاشیال و اسپاینا بىفیدا ایجاد کند.
۶ـ والپروئیک اسید مىتواند سبب هپاتوتوکسیسیته کشنده شود. خطر این اختلال در کودکانى که کمتر از ۲ سال سن دارند و نیز در بیمارانى که چند داروى ضد تشنج دریافت مىکنند، در بیشترین حد است.
۷ـ لاموتریژین مىتواند سبب راش پوستى، سندرم استیونس جانسون و نکرولیز توکسیک اپیدرم شود. بیشترین خطر این نوع درگیرى در کودکان (بویژه در صورت مصرف همزمان والپروئیک اسید) دیده مىشود.
۸ـ باید به آرامى داروهاى ضد صرع را قطع کرد تا از افزایش فرکانس و شدت تشنج پیشگیرى نمود.
۹ـ گاباپنتین مىتواند در نورالژى پستهرپتیک مؤثر واقع شود و مىتواند در درمان میگرن نیز بکار رود.