۸۵- ارتوپدی: شکستگیهای مهم انتهای فوقانی استخوان ران
| شکستگی گردن استخوان ران | شکستگی اینترتروکانتریک استخوان ران |
| در شکستگى گردن استخوان ران بیمار زمین مىخورد، نمىتواند راه برود و درد در ناحیه مفصل ران دارد.
در معاینه اندام تحتانى آسیب دیده کوتاهتر است و در وضعیت روتاسیون خارجى قرار دارد. اگر قطعات شکسته در هم فرو رفته باشد، تغییر شکل وجود ندارد و حرکات مفصلى دردناک نیست. شکستگى گردن ران از اورژانسهاى ارتوپدى است و باید هرچه سریعتر درمان شود، زیرا تأخیر در درمان سبب نکروز آواسکولر سر استخوان ران و جوش نخوردن شکستگى مىشود. ۱ـ در افراد جوان شکستگى گردن ران چه جابجایى داشته باشد و چه بدون جابجایى باشد، باید تحت عمل جراحى قرار بگیرد و با پیچ یا DHS ثابت شود. ۲ـ در افراد بالاى ۷۰ سال بهتر است سر و گردن استخوان را خارج کرده، پروتز کار بگذاریم و هرچه سریعتر بیمار به راه بیافتد. |
این نوع شکستگى در افراد مسن بویژه در خانمهاى مبتلا به استئوپوروز ایجاد مىشود. سن بالاترى در مقایسه با شکستگى گردن استخوان ران دارد. بیمار زمین مىخورد، از درد ران شکایت دارد، بدون کمک قادر به بلند شدن نیست و بعد از بلند کردن، قادر به تحمل وزن روى اندام درگیر نمىباشد.
در معاینه تورم و اکیموز بالاى ران دیده مىشود، اندام درگیر کوتاهتر از سمت مقابل بوده، به خارج چرخیده است (روتاسیون خارجى بیشتر از شکستگى گردن استخوان ران است). شکستگى بین تروکانترى خوشخیم تر از شکستگى گردن استخوان ران است؛ اغلب جوش مىخورد و نکروز سر استخوان ران و جوش نخوردن در آن نادر است. براى ثابت کردن شکستگى از Dynamic Hip Screw استفاده مىشود. |