مبحث عفونت در جراحى بسيار مهم و سؤالى است. در اين زمينه بايد به انواع زخم و برش جراحى و عفونت محل زخم توجه داشته باشيد. يكى از سؤالىترين مباحث به تجويز آنتىبيوتيكها در حول و حوش زمان جراحى مربوط مىشود. به نكات زير در اين مورد توجه كنيد:
نكته اول: براى آن كه سطح بافتى و سرمى آنتىبيوتيك كافى باشد، بايد دارو 1 ساعت قبل از انسيزيون تجويز شود.
نكته دوم: برخى از داروها نظير فلوئوروكينولونها و وانكومايسين را بايد با فاصله بيش از 2-1 ساعت قبل از جراحى تجويز كرد (اين داروها بايد 120 دقيقه پيش از انسيزيون تجويز شوند).
نكته سوم: اگر مدت عمل جراحى از دو نيمه عمر آنتىبيوتيك بيشتر شود و يا خونريزى بيش از حد در حين جراحى روى بدهد، بايد دوز آنتىبيوتيك را تكرار كرد.
نكته چهارم: آنتىبيوتيك انتخاب شده بايد بخوبى تحمل شود، بىخطر باشد و نيمه عمرى طولانى داشته باشد و طيف ضد ميكروبى مناسبى براى عمل جراحى مورد نظر داشته باشد.
نكته پنجم: در زخمهاى جراحى تميزى كه كمترين خطر آلودگى را دارند، نياز به تجويز آنتىبيوتيك نيست.
نكته ششم: اگر زخمهاى تميز با كارگذارى نوعى ابزار مصنوعى (مِش، گرافت عروقى) همراه باشند، براى جلوگيرى از عفونت ابزار مذكور آنتىبيوتيك تجويز مىشود.
نكته هفتم: در جراحى بخش فوقانى مجراى گوارش بايد گرم مثبتها و گرم منفىها را پوشش داد و در جراحىهاى بخش تحتانى مجراى گوارش، علاوه بر موارد فوق بايد بىهوازىها هم پوشش داده شوند.
نكته هشتم: در زخمهاى آلوده خطر عفونت 5 تا 10 برابر بيشتر از زخمهاى تميز است و در زخمهاى كثيف آنتىبيوتيكها اثر درمانى دارند.
نكته نهم: درمان آنتىبيوتيكى براى كمتر از 24 ساعت بعد از جراحى ادامه پيدا مىكند.
نكته دهم: در برخى از انواع جراحى (جراحى قلب) ممكن است تجويز آنتىبيوتيك تا 48 ساعت ادامه پيدا كند.
