داروهای سمپاتولیتیک (یا ضد سیستم سمپاتیک) را به دو دسته تقسیم میکنند: آلفا بلوکر و بتا بلوکر!
نکته اول: متوپرولول، آتنولول، اسمولول و اسبوتولول گیرنده بتا ۱ را بیشتر از گیرنده بتا ۲ مهار میکنند: این اختصاصی بودن در درمان آسم بسیار کمک کننده است. نادولول، پروپرانولول و تیمولول غیر اختصاصی هستند.
نکته دوم: لابتولول و کارودیلول گیرندههای آلفا و بتا را بلوک میکنند.
نکته سوم: پیندولول، اسبوتولول و لابتولول دارای فعالیت آگونیست نسبی (فعالیت سمپاتومیمتیک درونی) هستند؛ این خصوصیت در درمان بیماران مبتلا به آسم مفید است، زیرا حداقل از نظر تئوری کمتر برونکواسپاسم ایجاد میکنند. برعکس داروهایی که آنتاگونیست کامل هستند (مثل پروپرانول) در بیماران مبتلا به آسم سبب تشدید بیماری میشوند.
نکته چهارم: نادولول طولانی اثرترین بتا بلوکر است.
نکته پنجم: اسمولول بتا بلوکری کوتاه اثر است و تنها بصورت تزریقی به کار میرود.
نکته ششم: اسبوتولول، آتنولول و نادولول کمتر در چربی حل میشوند و کمتر وارد CNS میشوند. اما پروپرانولول قابلیت حل در چربی بالایی دارد.
نکته هفتم: از بتا بلوکرهای غیر اختصاصی برای درمان آنژین قلبی، آریتمی (درمان و پیشگیری)، هیپرتانسیون، تیروتوکسیکوز، ترمور و میگرن استفاده میشود. از بتا بلوکرهای اختصاصی (برای بتا ۱) در درمان هیپرتانسیون، آنژین قلبی و آریتمیها استفاده میشود.
نکته هشتم: از لابتولول برای درمان هیپرتانسیون (شامل اورژانس فشار خون) استفاده میشود.
نکته نهم: درمان نارسایی مزمن قلبی از کاربردهای مهم بتا بلوکرها است. برخی از بتا بلوکرها مانند لابتولول، کارودیلول و متوپرولول در صورت تجویز مناسب از میزان مرگ و میر و موربیدیته میکاهند.
نکته دهم: از جمله عوارض بتا بلوکرها میتوان به این موارد اشاره کرد: ۱- عوارض قلبی عروقی (برادیکاردی، بلوک AV، نارسایی قلبی)؛ ۲- حمله آسم در بیماران مبتلا به بیماری؛ ۳- مخفی کردن علایم هشدار دهنده هیپوگلیسمی؛ ۴- عوارض عصبی (خوابآلودگی، خستگی، تغییر خواب)؛ ۵- اختلال عملکرد جنسی.