نکته اول: هموگلوبینورى حملهاى شبانه (PNH) نوعى آنمى همولیتیک مزمن اکتسابى است که با همولیز داخل عروقى مداوم (که مىتواند تشدید دورهاى داشته باشد)، مشخص مىشود.
نکته دوم: در هموگلوبینوری حملهای شبانه علاوه بر همولیز، ممکن است پانسیتوپنى و خطر ایجاد ترومبوز وریدى نیز وجود داشته باشد.
نکته سوم: هموگلوبینوری حملهای شبانه در زنان و مردان به یک نسبت شیوع دارد.
نکته چهارم: در هموگلوبینوری حملهای شبانه ممکن است بیمار با شکایت دفع خون بجاى ادرار در هنگام صبح به پزشک مراجعه کند (تظاهر کلاسیک)، اما اغلب به سبب آنمى مورد بررسى قرار مىگیرد. گاه از همان ابتدا آنمى با نوتروپنى و یا ترومبوسیتوپنى همراه است.
نکته پنجم: در هموگلوبینوری حملهای شبانه در برخى از بیماران ممکن است حملات مکرر درد شدید شکم وجود داشته باشد که بعدا مشخص مىشود که ناشى از ترومبوز وریدهاى شکمى است. در صورتى که ترومبوز در وریدهاى کبدى ایجاد شود، بیمار دچار هپاتومگالى حاد و آسیت مىگردد. بنابراین ایجاد سندرم بود کیارى در غیاب بیمارى کبدى شک به PNH را ایجاد مىکند.
نکته ششم: PNH با آنمى آپلاستیک نیز همراهى دارد. ممکن است بیمار مبتلا به PNH دچار آپلازى شود و برعکس ممکن است بیمار قبل از ابتلا به PNH سابقهاى از آپلازى بدهد.
نکته هفتم:براى تشخیص قطعى هموگلوبینوری حملهای شبانه باید نشان داد که بخش قابل توجهى از RBCهاى مغز استخوان به سبب کمبود پروتئینهاى سطحى (بویژه CD59 و CD55) مستعد تخریب با کمپلمان هستند.
نکته هشتم: برای تشخیص هموگلوبینوری حملهای شبانه آزمون همولیز با سوکروز قابل اعتماد نیست.
نکته نهم: برای تشخیص هموگلوبینوری حملهای شبانه آزمون سرم اسیدیفیه (Ham) (که بسیار قابل اطمینان است) توسط تعداد کمى از آزمایشگاهها انجام مىشود.
نکته دهم: بنابراین استاندارد طلایى براى تشخیص هموگلوبینوری حملهای شبانه فلوسیتومترى است. توزیع دو قلهاى سلولها و وجود جمعیت مشخص سلولهاى CD59- و CD55- براى PNH تشخیصى است. معمولاً این جمعیت حداقل ۵% از سلولهاى قرمز و ۲۰% از گرانولوسیتها را شامل مىشوند.