نکته اول: اختلال کاتاتونیک دسته تشخیصى جدیدى در DSM-5 به شمار مىرود. این اختلال مىتواند در طیف وسیعى از اختلالات روانى بروز کند و بیش از همه در اختلالات سایکوتیک و اختلالات خلقى شدید دیده مىشود.
نکته دوم: کاتاتونیا سندرمى بالینى است که مشخصه آن اختلال رفتارى بارز است؛ این اختلال مىتواند شامل برآشفتگى، منفىکارى عمیق، پژواک کلام یا پژواک رفتار باشد.
نکته سوم: کاتاتونیا معمولاً با وضعیتگیرى ثابت و انعطافپذیرى مومى مشخص مىشود.
نکته چهارم: کاتاتونیا مىتواند توسط علل طبى یا جراحى ایجاد شود (نئوپلاسمها، انسفالیت، تروما به سر، دیابت و دیگر بیمارىهاى متابولیک).
نکته پنجم: کاتاتونیا توانایى فرد براى مراقبت از خود را مختل مىکند و لازم است بیمار بسترى شود.
نکته ششم: در کاتاتونیا، در موارد برآشفته، ممکن است بیمار براى دیگران خطرناک باشد.
نکته هفتم: در بیمار مبتلا به کاتاتونیا باید دریافت مایعات و مواد غذایى حفظ شود و اغلب نیاز به استفاده از مسیرهاى وریدى یا لولههاى تغذیه است.
نکته هشتم: در کاتاتونیا روش درمانى اصلى شناسایى و اصلاح عامل دارویى یا طبى زمینهاى است.
نکته نهم: در کاتاتونیا بنزودیازپینها مىتوانند سبب بهبود موقت علایم شوند و تجویز آنها ممکن است توانایى بیمار براى ارتباط برقرار کردن و مراقبت از خود را بهتر کند.
نکته دهم: ECT روش مناسبى براى کاتاتونیاى ناشى از بیمارىهاى طبى عمومى است، بویژه اگر که کاتاتونیا تهدید کننده حیات باشد (ناتوانى در غذا خوردن) یا تا حد کاتاتونیاى کشنده (بدخیم) پیشرفت کرده باشد.