نکته اول: آدنوکارسینوم پروستات شایعترین کانسر در مردان است و پیش از سن ۵۰ سالگى ناشایع مىباشد.
نکته دوم: آندروژنها، عوامل ارثى، عوامل محیطى و جهشهاى اکتسابى سوماتیک در ایجاد و پیشرفت کانسر پروستات نقش دارند.
نکته سوم: بیشتر کارسینومهاى پروستات از مناطق خارجىتر (محیطى) منشاء مىگیرند و برخى از آنها را مىتوان در معاینه رکتال لمس نمود.
نکته چهارم: بیشتر کارسینومهاى پروستاتی که از نظر بالینى تشخیص داده مىشوند، قابل مشاهده نیستند، اما بیشتر ضایعات پیشرفته بصورت ضایعاتى سفید خاکسترى و سفت با حاشیه نامشخص خود را نشان مىدهند که در غدد اطراف خود ارتشاح پیدا کردهاند.
نکته پنجم: بیشتر کارسینومهاى پروستات، آدنوکارسینوم با تمایز متوسط هستند و آشکارا غدد ایجاد مىکنند. این غدد کوچکتر از غدد خوشخیم
هستند و توسط لایهاى یکدست و منفرد از سلولهاى مکعبى یا استوانهاى کوتاه پوشیده شدهاند و فاقد سلولهاى لایه بازال (مشابه غدد طبیعى) هستند. همچنین برخلاف غدد خوشخیم، غدد کارسینوم به تعداد زیاد مجاور هم قرار گرفتهاند و فاقد شاخه و چینخوردگى پاپیلرى هستند.
نکته ششم: کانسر پروستات به کمک سیستم گلیسون درجهبندى مىشود. در این سیستم به کمک الگوى غدد، کانسر پروستات به ۵ درجه تقسیمبندى مىشود.
نکته هفتم: اندازهگیرى آنتىژن اختصاصى پروستات (PSA) مهمترین آزمون مورد استفاده براى تشخیص و درمان کانسر پروستات است.
نکته هشتم: PSA توسط اپىتلیوم پروستات ساخته مىشود و در حالت طبیعى در منى ترشح مىشود.
نکته نهم: در مورد مفید بودن اندازهگیرى PSA در سرم، براى غربالگرى کانسر پروستات اختلاف نظر وجود دارد، اما PSA آشکارا براى مونیتور کردن عود یا پیشرونده بودن کانسر پروستات ارزشمند است.
نکته دهم: شایعترین جهش اکتسابى در کارسینومهاى پروستات سبب ایجاد ژنهاى ترکیبى TPRSS2-ETS مىشوند و یا سبب تشدید سیگنال PI3K/AKT مىگردند.