نکته اول: در شایعترین نوع آترزی مری، بخش پروگزیمال مری بنبست است و باقیمانده دیستال آن با فیستولی با نای ارتباط دارد.
نکته دوم: آترزی مری بطور شایع با دیگر ناهنجاریهای مجرای گوارش ارتباط دارد: مقعد سوراخ نشده، آترزی یا تنگی دئودنوم. در ۲۵% موارد بیمار ۱۳ جفت (یا بیشتر) دنده یا ۶ (یا بیشتر) جسم مهره کمری دارد.
نکته سوم: تا ۵۰% از بیماران مبتلا به آترزی مری ممکن است دچار ناهنجاریهای مادرزادی در خارج مجرای گوارش باشند. برای نام بردن این ناهنجاریها از مخفف VACTERL استفاده میکنند:
- V: آنومالی مهرهها
- A: آترزی آنال
- C: اختلالات کاردیاک
- TE: فیستول و یا آترزی مری
- R: آژنزی رنال
- L: اختلال اندام.
نکته چهارم: تظاهرات بالینی آترزی مری معمولا در ابتدای زندگی آشکار میشوند:
- حالت خفگی؛
- Drooling؛
- مشکل داشتن با ترشحات دهان؛
- رگورژیتاسیون و آسپیراسیون؛
- دیسترس تنفسی.
نکته پنجم: در آترزی مری، یافتههای تصویربرداری به نوع آترزی و وجود یا عدم فیستول (و محل آن) بستگی دارد: اگر آترزی مری بدون فیستول باشد، هوایی وارد مجرای گوارش نمیشود، در نتیجه در داخل شکم هوا دیده نمیشود. در حالت طبیعی باید ۱۵ دقیقه بعد از تولد هوا داخل معده باشد.
نکته ششم: در آترزی مری به همراه فیستول دیستال بین مری و نای (شایعترین نوع) گاز از طریق مری وارد روده میشود و بنبست فوقانی مری رادیولوسنت و متسع است و ممکن است در رادیوگرافی قفسه سینه دیده شود. معمولا نیاز به اقدامات تصویربرداری بیشتری نیست، اما با وارد کردن کاتتر نرم به داخل بنبست فوقانی (و مشاهده آن در تصویربرداری) میتواند تشخیص را تائید کرد.
نکته هفتم: بیمار مبتلا به آترزی مری، ممکن است دچار پنومونی ناشی از آسپیراسیون شود: در آترزی مری این نوع پنومونی معمولا لوب فوقانی راست را گرفتار میکند.
نکته هشتم: به کمک سونوگرافی پرهناتال به کمک مشاهده پلیهیدرآمنیوس میتوان تشخیص آترزی مری را در ۲۴ هفتگی بارداری مطرح کرد.
نکته نهم: برای درمان آترزی مری، در چند ماهگی میتوان به کمک جراحی آناستوموز بین بخش پروگزیمال و دیستال مری برقرار کرد. اگر امکان آناستوموز نباشد، با قرار دادن بخشی از کولون بین دو قسمت مری، ارتباط برقرار میشود.
نکته دهم: در شیرخواران مبتلا به آترزی مری، میزان بروز تریزومی ۲۱ و آترزی دئودنوم بیشتر است.