آنمى فقر آهن در حاملگى بسيار مهم است و سؤالى! با توجه به اين كه چند روزی است که به مبحث زنان و زايمان گير دادهايم، بر اساس کتاب بکمن، با هم ده نكته مهم در مورد آنمى فقر آهن را مرور مىكنيم:
نكته اول: آنمى فقر آهن شايعترين نوع آنمى در حاملگى است و ۹۰% موارد را شامل مىشود.
نكته دوم: آهن موجود در رژيم غذايى استاندارد و ذخاير درونى آهن، براى تأمين نياز افزايش يافته به آهن در حاملگى كافى نيستند. بنابراين توصيه مىشود زنان حامله روزانه ۲۷ ميلىگرم آهن مكمل مصرف كنند.
نكته سوم: بيشتر تركيبات ويتامين و املاحى كه در حاملگى تجويز مىشوند حاوى ۶۵-۶۰ ميلىگرم آهن المنتال هستند.
نكته چهارم: تمام زنان حامله بايد از نظر آنمى فقر آهن غربالگرى شوند. آنمى فقر آهن شديد با وجود اريتروسيتهاى كوچك و كمرنگ مشخص مىشود و MCV و MCHC كاهش دارند. ارزيابىهاى آزمايشگاهى معمولاً كاهش سطح آهن، افزايش ظرفيت كلى اتصال آهن و كاهش سطح فريتين سرم را نشان مىدهند. البته معمولاً اين ارزيابىها در بيمارانى انجام مىشوند كه به درمان آنمى فقر آهن پاسخ نمىدهند.
نكته پنجم: وجود پيكا به نفع تشخيص آنمى فقر آهن است. در دوران حاملگى بيشتر زنان ميل خوردن مواد غذايى خاصى پيدا مىكنند. پيكا نوعى ميل شديد براى خوردن موادى نظير يخ، نشاسته و خاك است.
نكته ششم: براى درمان آنمى فقر آهن بايد روزانه ۶۰ تا ۱۸۰ ميلىگرم آهن المنتال به همراه فولات تجويز شود.
نكته هفتم: جذب آهن توسط ويتامين C و يا مصرف آن با معده خالى (بين وعدههاى غذايى يا موقع رفتن به بستر) تسهيل مىشود.
نكته هشتم: پاسخ به درمان با آهن، بصورت افزايش شمارش رتيكولوسيتها ۱ هفته بعد از شروع درمان با آن مشاهده مىشود.
نكته نهم: در حاملگىهاى تك قلو، حجم پلاسما ۵۰% افزايش مىيابد. در دوران حاملگى حجم توده گلبولهاى قرمز هم افزايش پيدا مىكند، اما مقدار اين افزايش كمتر از حجم پلاسما است (در حدود ۴۵۰ ميلىليتر) و به سبب افزايش نامتناسب حجم پلاسما و توده گلبولهاى قرمز غلظت هموگلوبين و هماتوكريت كاهش مىيابد (آنمى فيزيولوژيك).
نكته دهم: در حالت طبيعى زن حامله نياز به ۱۰۰۰ ميلىگرم آهن اضافى دارد و از اين مقدار ۵۰۰ ميلىگرم صرف افزايش حجم توده گلبولهاى قرمز مىشود، ۳۰۰ ميلىگرم براى انتقال به جنين و ۲۰۰ ميلىگرم براى جبران دفع طبيعى آهن بكار مىرود.
