نکته اول: اختلال پانیک با حملات غیر منتظره هراس مشخص مىشود که بصورت شدید و ناگهانى روى مىدهند.
نکته دوم: در اختلال پانیک، حمله هراس بصورت هجوم علایم اضطرابى روى مىدهد که با احساس قریبالوقوع بودن مرگ یا جنون (انگار که دیوانه مىشوم!) همراه است. این حمله مىتواند از چند دقیقه تا چند ساعت طول بکشد و در طى آن علایم جسمانى و روانشناختى اضطراب در مدت زمانى کوتاه به اوج مىرسند.
نکته سوم: از جمله علایم شایع روانشناختى حمله پانیک مىتوان به ترس شدید، دلهره ناگهانى، نگرانى شدید و بىقرارى اشاره کرد.
نکته چهارم: در اختلال پانیک از جمله علایم جسمانى اضطراب مىتوان به تکرر، علایم گوارشى (تهوع و دلپیچه)، احساس ریزش شدید در ناحیه سرِ دل، اسهال، استفراغ، سرگیجه، گشادى مردمک، احساس خفگى و خشکى مخاط اشاره کرد.
نکته پنجم: براى تشخیص اختلال پانیک، حملات هراس باید بصورت غیر منتظره و بدون دلیل خاص روى بدهند. اگر حمله هراس بر روى زمینهاى مشخص یا به دلیل خاصى روى بدهد، تشخیص اختلال هراس داده نمىشود. به عنوان مثال اگر حمله هراس به دنبال مواجهه با موردى ترسناک ایجاد شود، حمله هراس در زمینه فوبى تعریف مىشود.
نکته ششم: درمان اختلال پانیک شامل درمان دارویى و درمان روانشناختى است.
نکته هفتم: براى درمان دارویى اختلال پانیک از بنزودیازپینها و SSRIs استفاده مىشود.
نکته هشتم: از بنزودیازپینها در مراحل اول درمان اختلال پانیک استفاده مىشود و مؤثرترین بنزودیازپینها، آلپرازولام و کلونازپام هستند. تجویز این داروها در ماههاى اول درمان ضرورى است. کلونازپام مؤثرتر از آلپرازولام است.
نکته نهم: از SSRIs اغلب در درمان اختلال پانیک استفاده مىشود. البته استفاده از فلوکستین به سبب اثرات تحریک کننده ابتدایى توصیه نمىشود. مصرف SSRIs باید براى ۱.۵ تا ۲ سال ادامه یابد.
نکته دهم: داروهاى سه حلقهاى مانند ایمىپرامین، دزىپرامین و کلومیپرامین هم تأثیر قابل قبولى در درمان اختلال پانیک دارند.