ایزوترتینوئین از جمله مشتقات ویتامین A است و از آن برای درمان آکنه شدید و مقاوم استفاده میشود.
نکته اول: دوز پیشنهادی ایزوترتینوئین برای درمان آکنه ۰.۵ تا ۲ میلیگرم به ازای هر کیلوگرم وزن (در روز) بدن برای ۱۶ تا ۲۰ هفته است. دوز ۰.۱ میلیگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز به همین اندازه موثر است، اما با دوز پائین احتمال عود بعد از قطع درمان به ۴۰% افزایش مییابد.
نکته دوم: تجویز ایزوترتینوئین با دوز تجمعی ۱۲۰ تا ۱۵۰ میلیگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، خطر عود را کاهش میدهد.
نکته سوم: جذب ایزوترتینوئین با غذاهای چرب بیشتر است و نیمه عمر آن ۱۸ ساعت است.
نکته چهارم: قبل از شروع درمان با ایزوترتینوئین و یک ماه بعد از شروع درمان باید این آزمایشات را انجام داد: شمارش سلولهای خونی، تستهای کبدی و وضعیت چربی.
نکته پنجم: مهمترین عارضه ایزوترتینوئین تراتوژن بودن آن است.
نکته ششم: شایعترین عارضه ایزوترتینوئین خشکی پوست و لب است.
نکته هفتم: از جمله عوارض پوستی مخاطی ایزوترتینوئین میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- خشکی لب؛
- خشکی مخاط؛
- حساسیت به نور؛
- زخم قرنیه؛
- کنژنکتیویت؛
- گرانولوم پیوژنیک؛
- عفونت استافیلوککی.
نکته هشتم: از جمله عوارض سیستمیک مصرف ایزوترتینوئین میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- میالژی؛
- بیاشتهایی؛
- سردرد؛
- پسودوتومور سربری؛
- فتوفوبی؛
- افسردگی؛
- هپاتیت؛
- هیپراوریسمی؛
- کلسیفیکاسیون استخوانی؛
- بسته شدن زودرس اپیفیزها.
نکته نهم: از جمله تغییرات آزمایشگاهی ناشی از مصرف ایزوترتینوئین میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- افزایش آنزیمهای کبدی؛
- هیپرلیپیدمی؛
- افزایش کراتین کیناز؛
- ترومبوسیتوپنی؛
- ترومبوسیتوز
- هیپرکلسمی.
نکته دهم: بسیاری از عوارض ایزوترتینوئین با قطع مصرف دارو قابل برگشت است.