نکته اول: بیمارى کاوازاکى نوعى واسکولیت با درگیرى اعضاى مختلف است. این بیمارى را مىتوان به سه مرحله تقسیم کرد: مرحله حاد، مرحله تحت حاد و مرحله نقاهت.
نکته دوم: در بیماری کاوازاکی مرحله حاد ۱ تا ۲ هفته طول مىکشد بیمار دچار تب بالا مىشود و به دنبال آن اریتم ملتحمه، تغییرات مخاطى (خشک شدن و ترک خوردن لبها، زبان توتفرنگى)، لنفادنوپاتى گردنى و تورم دستها و پاها روى مىدهد.
نکته سوم: در بیماری کاوازاکی، کنژنکتیویت دوطرفه، بولبار و غیر چرکى است. در ۸۰% از بیماران نوعى راش پوستى ایجاد مىشود و بویژه ممکن است در ناحیه اینگوئینال و قفسه سینه بارزتر باشد.
نکته چهارم: در بیماری کاوازاکی مرحله تحت حاد تا حدود هفته چهارم طول مىکشد و با بهبود تدریجى تب (در صورت عدم درمان) و سایر علایم مشخص مىشود.
نکته پنجم: در بیماری کاوازاکی، پوستهریزى بویژه در انگشتان دست و پا در مرحله تحت حاد آغاز مىشود. شمارش پلاکتى که پیش از این طبیعى بوده، یا مختصرى کاهش داشته است، تا حد قابل توجهى بالا مىرود (اغلب بیش از ۱ میلیون).
نکته ششم: در بیماری کاوازاکی در مرحله تحت حاد آنوریسمهاى شریان کرونر ظاهر مىشوند.
نکته هفتم: در بیماری کاوازاکی مرحله نقاهت با برطرف شدن علایم بالینى شروع مىشود و تا زمانى که ESR به مقدار طبیعى بازگردد ادامه مىیابد (معمولاً ۶ تا ۸ هفته بعد از شروع بیمارى).
نکته هشتم: در بیمارى کاوازاکى براى تشخیص آنوریسمهای عروق کرونر باید اکوکاردیوگرافى در مرحله حاد، در ۲-۱ هفته و مجددا در ۶-۴ هفته انجام شود.
نکته نهم: IVIG اساس درمان بیمارى کاوازاکى است، دوز منفرد IVIG سبب بهبود سریع بیمارى در بیشتر بیماران مىشود و خطر ایجاد آنوریسم شریان کرونر را کاهش مىدهد.
نکته دهم: در مرحله حاد بیمارى کاوازاکی ابتدا آسپیرین با دوز ضد التهابى mg/kg/day 80-60 (منقسم هر ۶ ساعت) تجویز مىشود و بعد از آن که تب برطرف شد، دوز ضد ترومبوتیک آسپیرین یعنى mg/kg/day 5-3 (دوز منفرد) تجویز مىشود. این دوز در مرحله تحت حاد و بهبودى ادامه مىیابد (اغلب براى ۶-۴ هفته).