نکته اول: در اثر حاملگى، قفسه سینه زن دچار تغییرات مرفولوژیک متعددى مىشود. در انتهاى حاملگى و در اثر افزایش اندازه رحم، دیافراگم
در حدود ۴ سانتىمتر بالا مىرود و با افزایش قطر و محیط قفسه سینه، زاویه سابکوستال باز مىشود.
نکته دوم: در حاملگى مقدار مصرف کلى اکسیژن بدن در حدود ۵۰ میلىلیتر در دقیقه افزایش مىیابد (۲۰% بالاتر از قبل از حاملگى). در حدود ۵۰% از این افزایش، توسط رحم و محتویات آن، ۳۰% توسط قلب و کلیه، ۱۸% توسط عضلات تنفسى و بقیه توسط بافتهاى پستانى مصرف مىشود.
نکته سوم: در حاملگی در اثر تطابق عملکردى سیستم تنفسى، اکسیژن بیشترى به ریهها تحویل داده مىشود. در اثر بالا رفتن دیافراگم، حجم باقیمانده و ظرفیت عملى باقیمانده ۲۰% و حجم کلى ریه ۵% کاهش پیدا مىکنند. اگرچه سرعت تنفس مادر تغییر نمىکند، اما حجم جارى ۳۰ تا ۴۰% افزایش دارد.
نکته چهارم: از جمله تغییرات سیستم ریوی در حاملگی میتوان به تغییر در ونتیلاسیون دقیقهای اشاره کرد: در حاملگى ونتیلاسیون دقیقهاى ۴۰-۳۰% افزایش دارد.
نکته پنجم: در حاملگی سطح پروژسترون افزایش مییابد. پروژسترون حساسیت گیرندههاى شیمیایى مرکزى به دىاکسید کربن را افزایش مىدهد و در نتیجه ونتیلاسیون افزایش پیدا مىکند و PCO2 کم مىشود. به سبب آلکالوز تنفسى ایجاد شده، کلیهها بىکربنات بیشتر دفع مىکنند و در نتیجه pH خون مادر طبیعى مىماند.
نکته ششم: در زنان حامله تنگىنفس شایع است و به نظر مىرسد نوعى پاسخ فیزیولوژیک به پائین بودن PCO2 شریانى باشد.
نکته هفتم: پرخونى مخاطى ناشى از حاملگى مىتواند سبب گرفتگى قابل توجه بینى و افزایش ترشحات بینى شود.
نکته هشتم: در حاملگى در معاینه ریه، تغییر قابل توجهى مشاهده نمىشود.
نکته نهم: در حاملگى طبیعى در ABG آلکالوز تنفسى جبران شده مشاهده مىشود. PCO2 شریانى ۳۲-۲۷ میلىمتر جیوه و مقدار بىکربنات
18 تا ۳۱ میلیاکی والان در لیتر است. pH در محدوده طبیعى ۷.۴۰ تا ۷.۴۵ است.
نکته دهم: در حاملگى طبیعى، در CXR ممکن است برجسته بودن عروق ریوى (در اثر افزایش حجم خون در گردش) مشاهده شود.