نکته اول: تیروئیدیت هاشیموتو را تیروئیدیت اتوایمیون یا تیروئیدیت لنفوسیتى نیز مىنامند.
نکته دوم: در ۲۵ تا ۳۵% از بیماران مبتلا به تیروئیدیت هاشیموتو سابقه خانوادگى بیمارى تیروئید وجود دارد.
نکته سوم: در جریان ایجاد تیروئیدیت هاشیموتو نوعى روند اتوایمون بر علیه غده تیروئید ایجاد مىشود که به ارتشاح لنفوسیتى غده و ایجاد فولیکلهاى لنفاوى با مرکز زایا در آن مىانجامد و در نهایت آتروفى و فیبروز غده روى مىدهد.
نکته چهارم: تیروئیدیت هاشیموتو در دوران نوجوانى بیشترین شیوع را دارد و در زنان بیشتر دیده مىشود.
نکته پنجم: تظاهرات بالینى تیروئیدیت هاشیموتو بشرح زیر هستند:
- گواتر سفت و غیر حساس و منتشر با شروع تدریجى (بعد از ۶ سالگى)؛
- تظاهرات بالینى هیپوتیروئیدیسم و با شیوع کمتر هیپرتیروئیدیسم (هاشیتوکسیکوز)؛
- عقده لنفاوى کوچک دلفین بالاى ایسموس تیروئید؛
- وجود بیمارىهاى اتوایمیون دیگر: دیابت ملیتوس نوع ۱، نارسایى آدرنال، هیپوپاراتیروئیدیسم.
نکته ششم: اختلال اتوایمیون چند غدهاى نوع ۱ شامل هیپوپاراتیروئیدیسم، بیمارى آدیسون و کاندیدیازیس پوستى مخاطى و اغلب هیپوتیروئیدیسم مىشود.
نکته هفتم: در اختلال اتوایمیون چند غدهاى نوع ۲ بیمارى آدیسون، دیابت ملیتوس نوع ۱ و بطور شایع هیپوتیروئیدیسم اتوایمیون ایجاد مىشوند.
نکته هشتم: سندرمهاى داون و ترنر نیز فرد را مستعد ابتلا به تیروئیدیت اتوایمیون مىکنند.
نکته نهم: تشخیص تیروئیدیت هاشیموتو با وجود آنتىبادى ضد پراکسیداز تیروئید (آنتىمیکروزومى) و آنتىبادى ضد تیروگلوبولین داده مىشود.
نکته دهم: در تیروئیدیت هاشیموتو بیوپسى یا اسکن تیروئید اندیکاسیون ندارد.