داروهای آنتیسایکوتیک را به دو دسته اصلی تقسیم میکنند: ۱- داروهای نسل اول (داروهای قدیمیتر، داروهای تیپیک) مانند هالوپریدول و فنوتیازینها (کلرپرومازین) و ۲- داروهای نسل دوم (داروهای جدیدتر، داروهای آتیپیک) مانند ریسپریدون، کوتیاپین و کلوزاپین.
نکته اول: داروهاى آنتىسایکوتیک نسل اول (تىپیک) اغلب در درمان علایم مثبت مؤثر هستند.
نکته دوم: از بین داروهای آنتیسایکوتیک نسل اول، داروهاى قوى (هالوپریدول) بیشتر سبب عوارض اکستراپیرامیدال نظیر آکاتیزى، دیستونى حاد و پسودوپارکینسونیسم مىشوند.
نکته سوم: از بین داروهای آنتیسایکوتیک نسل اول، داروهاى ضعیف (کلرپرومازین) بیشتر سبب خوابآلودگى، هیپوتانسیون و عوارض آنتىکولینرژیک مىشوند.
نکته چهارم: احتمال ایجاد دیسکینزى تأخیرى توسط داروهای آنتیسایکوتیک نسل اول با هر سال مصرف ۵% افزایش مىیابد. درصد قابل توجهى از بیماران به این داروها پاسخ نمىدهند یا آنها را تحمل نمىکنند.
نکته پنجم: داروهاى آنتىسایکوتیک نسل دوم (داروهاى آتىپیک) گیرنده 5HT2 و به میزان متغیرى گیرنده D2 را بلوک مىکنند و بر روى علایم مثبت و منفى اسکیزوفرنى مؤثر هستند.
نکته ششم: عوامل اکستراپیرامیدال داروهای آنتیسایکوتیک نسل دوم کمتر است، این داروها سطح پرولاکتین را افزایش نمىدهند و احتمال ایجاد دیسکینزى تأخیرى در آنها کمتر است.
نکته هفتم: در بین داروهای آنتیسایکوتیک نسل دوم، کلوزاپین کمترین عوارض اکستراپیرامیدال را دارد و بندرت سبب دیسکینزى تأخیرى مىشود.
نکته هشتم: کلوزاپین بشدت در درمان بیماران مبتلا به انواع مقاوم اسکیزوفرنى مؤثر است.
نکته نهم: داروهاى آنتیسایکوتیک نسل دوم مىتوانند بشدت خوابآور باشند و سبب افزایش وزن شوند (بجز ریسپریدون).
نکته دهم: داروهاى آنتیسایکوتیک نسل دوم بطور شایع به عنوان درمان خط اول اسکیزوفرنى بکار مىروند.