نکته اول: درماتیت هرپتىفرم نوعى بیمارى تاولى اتوایمیون است که با حساسیت به گلوتن ارتباط دارد و با ایجاد وزیکولها و پاپولهاى گروهى بشدت خارشدار مشخص مىشود.
نکته دوم: درماتیت هرپتیفرم در مردان شایعتر است.
نکته سوم: در ۸۰% موارد درماتیت هرپتىفرم با بیمارى سلیاک ارتباط دارد. بطورى که وقتى گلوتن از رژیم غذایى بیمار مبتلا به درماتیت هرپتىفرم حذف شود، ضایعات پوستى او هم از بین مىروند.
نکته چهارم: در درماتیت هرپتیفرم ضایعات بیمارى عمدتا بطور دوطرفه و متقارن، سطوح اکستانسور، زانوها، آرنجها، قسمت فوقانى پشت و باسنها را گرفتار مىکنند. معمولاً وزیکلها بطور گروهى ظاهر مىشوند.
نکته پنجم: در درماتیت هرپتیفرم وزیکلها خارش دار و گروهى (شبیه به وزیکلهاى هرپس: هرپتىفرم) هستند. خارش بیمار شدید است و به همین دلیل وزیکلها در اثر خارش پاره مىشوند و بیشتر اروزیون دیده مىشود.
نکته ششم: برای تشخیص درماتیت هرپتیفرم از دو روش اصلی استفاده میشود: ۱- بررسی با میکروسکوپ نوری؛ ۲- بررسی با ایمونوفلورسانس مستقیم.
نکته هفتم: در درماتیت هرپتیفرم، در بررسی بافتشناسی در مراحل اولیه، نوتروفیلها به طور انتخابى در نوک پاپى درمال تجمع مىیابند و تشکیل میکروآبسه مىدهند. سلولهاى بازال در بالاى این قسمت دچار واکوئلیزاسیون مىشوند و جداشدگى فوکال محل اتصال اپىدرم به درم دیده مىشود که با اتصال این نواحى تاولهاى ساب اپىدرمال ایجاد بوجود مىآیند.
نکته هشتم: در درماتیت هرپتیفرم در ایمونوفلورسانس مستقیم، رسوب گرانولر و ناپیوسته IgA در نوک پاپىهاى درمال دیده مىشود.
نکته نهم: درماتیت هرپتیفرم دو روش درمانى اصلى دارد:
- حذف گلوتن از رژیم غذایى: درمان انتخابى در دراز مدت است.
- دارو درمانى: درمان خط اول دارویى، داپسون است.
نکته دهم: در درماتیت هرپتیفرم به دنبال تجویز داپسون، خارش و سوزش بیمار در مدت ۴۸ تا ۷۲ ساعت برطرف مىشوند (بنابراین این دارو علاوه بر نقش درمانى، نقش تشخیصى هم دارد)