نکته اول: برای بیماری مولتیپل اسکلروز درمان قطعی وجود ندارد. درمانهای موجود را به ۳ دسته تقسیم میکنند:
- درمان مرحله حاد: کورتیکواستروئیدهای سیستمیک، تعویض پلاسما؛
- درمان تغییر دهنده سیر بیماری: اینترفرون، گلاتیرامر استات، میتوکسانترون، ناتالیزوماب؛
- درمان علامتی.
نکته دوم: در مرحله حاد مولتیپل اسکلروز از کورتیکواستروئیدهای تزریقی استفاده میشود: معمولا روزانه ۱۰۰۰ میلیگرم متیل پردنیزولون به مدت ۳ تا ۵ روز تزریق میشود. بعد از این درمان ممکن است برای ۲ هفته استروئید خوراکی تجویز شود و یا درمان خوراکی انجام نشود.
نکته سوم: اینترفرونهای بتا سبب کاهش التهاب و در نتیجه کاهش حملات در بیماری مولتیپل اسکلروز میشوند. این داروها سبب کاهش ۳۰ تا ۴۰% عود حملات میشوند. از اینترفرونها در نوع عود کننده بیماری استفاده میشود. شایعترین عارضه اینترفرونها، ایجاد علایم شبیه به سرماخوردگی بعد از تزریق است.
نکته چهارم: گلاتیرامر استات ترکیبی سنتتیک و مشابه با Myelin Basic Protein است. این دارو بصورت زیر جلدی تزریق میشود. توجه داشته باشید که در بیماری مولتیپل اسکلروز ممکن است MBP به عنوان آنتیژن سبب فعال شدن سیستم ایمنی بر علیه میلین شود.
نکته پنجم: میتوکسانترون نوعی داروی سیتوتوکسیک است و هنگامی که بیماری مولتیپل اسکلروز به تجویز داروهای قبل پاسخ ندهد و یا بیماری از نوع پیشرونده ثانویه باشد، از آن استفاده میشود. این دارو عوارض جانبی زیادی دارد: مهمترین عارضه دارو قلبی است: نارسایی قلب یا کاردیومیوپاتی.
نکته ششم: ناتالیزوماب نوعی آنتیبادی منوکلونال است که به گیرنده خاص لنفوسیتها متصل میشود و مانع خروج آنها از دیواره عروق میشود. تاثیر این دارو دو برابر تاثیر اینترفرون است. مهمترین عارضه دارو، لوکوانسفالوپاتی مولتیفوکال پیشرونده است.
نکته هفتم: در بیمار مبتلا به مولتیپل اسکلروز برای درمان علامتی اسپاستیسیته از باکلوفن، تیزانیدین و دانترولن استفاده میشود.
نکته هشتم: در بیمار مبتلا به مولتیپل اسکلروز برای درمان خستگی از داروهای زیر استفاده میشود:
- آمانتادین
- متیل فنیدین
- مودافینیل
نکته نهم: در بیمار مبتلا به مولتیپل اسکلروز برای برطرف کردن درد از داروهای زیر استفاده میشود:
- کاربامازپین
- گاباپنتین
- نورتریپتیلین
نکته دهم: در بیمار مبتلا به مولتیپل اسکلروز برای درمان افسردگی از فلوکستین یا آمیتریپتیلین استفاده میشود.