سندرم آسپیراسیون مکونیوم و ۱۰ نکته بسیار مهم تصویربرداری!

نکته اول: دیسترس تنفسی یکی از شایع‌ترین تظاهرات وجود مشکل در نوزاد است. برای تشخیص علت دیسترس تنفسی باید به موارد زیر توجه داشت:

1. سن بارداری نوزاد (در هنگام تولد)؛
2. شدت و پبشرفت علایم؛
3. یافته‌های رادیوگرافی قفسه سینه.

نکته دوم: از جمله علل دیسترس تنفسی در نوزاد می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

1. تاکی‌پنه موقت نوزادی یا TTN؛
2. سندرم دیسترس تنفسی نوزادان یا NRDS؛
3. سندرم آسپیراسیون مکونیوم؛
4. بیماری ریوی مزمن شیرخوارگی.

نکته سوم: سندرم آسپیراسیون مکونیوم در نوزادان پست ماچور بیشترین شیوع را دارد.

نکته چهارم: در ۱۵ تا ۲۰% از تمام حاملگی‌ها در مایع آمنیون، مکونیوم وجود دارد. بنابراین آسپیراسیون مکونیوم، رویدادی نسبتا شایع است. به دنبال آسپیراسیون مکونیوم، موارد زیر روی می‌دهند:

1. انسداد مجاری هوایی و به دام افتادن هوا در ریه‌ها؛
2. پنومونیت شیمیایی.

نکته پنجم: به دنبال آسپیراسیون مکونیوم، تقریبا بلافاصله نوعی سندرم دیسترس تنفسی شدید روی می‌دهد؛ اما در NRDS، شروع دیسترس تنفسی چند ساعت تا چند روز بعد از تولد مشاهده می‌شود.

نکته ششم: از نظر بالینی نوزاد مبتلا به سندرم آسپیراسیون مکونیوم، دچار تاکی‌پنه، هیپوکسی و هیپرکاپنه است.

نکته هفتم: در اثر آسپیراسیون مکونیوم، و انسداد مجاری هوایی کوچک، ممکن است نوعی اثر Ball-Valve ایجاد شود که منجر به موارد زیر می‌گردد:

1. به دام افتادن هوا؛
2. اتساع بیش از حد ریه؛
3. نشت هوا.

نکته هشتم: درمان سندرم آسپیراسیون مکونیوم حمایتی است و شامل موارد زیر می‌شود:

1. آنتی‌بیوتیک؛
2. اکسیژن؛
3. نیتریک اکسید استنشاقی؛
4. در صورت لزوم ECMO.

نکته نهم: در سندرم آسپیراسیون مکونیوم، در تصویربرداری یافته‌های زیر مشاهده می‌شود:

1. ریه‌ها پر هوا هستند و در آن‌ها دانسیته‌های منتشر و طناب مانند (Ropey) دیده می‌شوند؛ این دانسیته‌ها از نظر ظاهر شبیه به دانسیته‌های بیماری ریوی مزمن شیرخوارگی هستند؛ اما از نظر زمان پیدایش با این بیماری فرق دارند.
2. ممکن است نواحی پچی آتلکتازی و آمفیزم (ناشی از به دام افتادن هوا) دیده شود.
3. در ۲۵% موارد پنوموتوراکس و پنومومدیاستن دیده می‌شود.
4. ممکن است پنومونی وجود داشته باشد (معمولا بدون Air Bronchogram).
5. در ۲۰% موارد ممکن است افوزیون پلورال دیده شود.

نکته دهم: در بسیار از نوزادان مبتلا به سندرم آسپیراسیون مکونیوم، در زمان تولد علایم شروع می‌شوند، اما در برخی موارد، بعد از تولد دوره بدون علامتی در حد چندین ساعت وجود دارد و سپس علایم در طول زمان شدت پیدا می‌کنند.