نکته اول: سندرم دیسترس تنفسی نوزادان (NRDS) بیماری نوزادان نارس است (نوزادانی که با سن کمتر از ۳۴ هفته بارداری متولد میشوند). شدت و میزان بروز این بیماری با افزایش نارسی، بیشتر میشود.
نکته دوم: از جمله عوامل خطرساز برای ابتلا به سندرم دیسترس تنفسی نوزادان میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- آسفیکسی پریناتال؛
- هیپوکسی؛
- دیابت مادر.
نکته سوم: علت اصلی سندرم دیسترس تنفسی نوزادان، کمبود سورفاکتانت است. بدون سورفاکتانت، کیسه آلوئلی ریه تمایل بیشتری دارد تا روی خود بخوابد و کلاپس کند؛ پس نوزاد دچار آتلکلتازی منتشر میشود.
نکته چهارم: بطور معمول، نوزاد مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی نوزادان، بعد از تولد دچار دیسترس تنفسی شدید است و این دیسترس تنفسی بطور پیشرونده تشدید میشود. از جمله یافتههای بالینی این اختلال میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- سیانوز؛
- گرانتینگ؛
- صاف شدن پرههای بینی؛
- رتراکسیون بین دندهای و زیر دندهای؛
- تاکیپنه.
نکته پنجم: از جمله یافتههای تصویربرداری سندرم دیسترس تنفسی نوزادان میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- معمولا ریههای ظاهر Ground-Glass یا گرانولر ظریف بصورت دو طرفه و متقارن دارند.
- Air Bronchogram بطور شایع و بصورت منتشر دیده میشود.
- اگر ونتیلاسیون مکانیکی انجام نشده باشد، کم هوایی در ریه مشاهده میشود.
نکته ششم: در تصویربرداری، اگر نوزاد انتوبه نشده باشد، مشاهده پر هوایی ریه، تشخیص سندرم دیسترس تنفسی نوزادان را رد میکند.
نکته هفتم: درمان سندرم دیسترس تنفسی نوزادان شامل ونتیلاسیون با فشار مثیبت و در صورت لزوم جایگزینی سورفاکتانت از طریق نای میشود.
نکته هشتم: در نوزادان بشدت نارس (سن حاملگی ۲۳ تا ۲۷ هفته) ممکن است لازم شود تا ونتیلاسیون با فشار مثبت برای چندین هفته ادامه یابد. در این حالت ممکن است مجرای شریانی بسته نشود و نوزاد دچار ادم یا خونریزی ریه شود.
نکته نهم: نوزادان مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی نوزادان در خطر ابتلا به بیماری مزمن ریوی شیرخوارگی هستند.
نکته دهم: میزان مرگ و میر سندرم دیسترس تنفسی نوزادان در کشورهای مختلف متفاوت است و تا حدودی به مواردی نظیر شیوع زایمان نارس و میزان در دسترس بودن مراقبتهای لازم برای نوزاد مبتلا به این اختلال بستگی دارد.