سنگ ادراری استرووایت و ده نکته بسیار بسیار بسیار مهم!

نکته اول: سنگ‌های ادراری استرووایت را سنگ‌های تریپل فسفات هم می‌نامند. این سنگ‌ها از منیزیوم آمونیوم فسفات و کلسیم کربنات آپاتیت ساخته شده‌اند.

نکته دوم: سنگ‌ ادراری استرووایت می‌تواند بسرعت رشد کند و اگر درمان نشود، ممکن است تمام لگنچه کلیه را پر کند (سنگ‌های شاخ گوزنی یا Staghorn) و امکان دارد سبب CKD و ESRD شود.

نکته سوم: سنگ‌ ادراری استرووایت در نتیجه عفونت مزمن ادراری با ارگانیسم‌های تجزیه کننده اوره ایجاد می‌شود. این ارگانیسم‌ها با تولید آمونیوم pH ادرار را افزایش می‌دهند و سبب ایجاد سنگ‌هایی متشکل از آمونیوم، منیزیوم و فسفات می‌شوند.

نکته چهارم: باکتری‌های تولید کننده اوره‌آز، عبارتند از: ۱- بیشتر گونه‌های پروتئوس و پروویدنسیا؛ ۲- کروینوباکتریوم؛ ۳- کلبسیلا؛ ۴- پسودوموناس؛ ۵- سراتیا؛ ۶- هموفیلوس؛ ۷- استافیلوکک.

نکته پنجم: اساس درمان سنگ‌ ادراری استرووایت عبارت است از: ۱- جراحی زودهنگام و برداشتن سنگ‌های حاوی باکتری‌ها؛ ۲- ریشه‌کن کردن عفونت با آنتی‌بیوتیک.

نکته ششم: برای درمان سنگ‌های استرووایت، علاوه بر خارج کردن سنگ و درمان عفونت، باید هر نوع اختلال متابولیک را تشخیص داد و درمان کرد.

نکته هفتم: استوهیدروکسامیک اسید مهار کننده اوره‌آز است و تنها داروی تائید شده برای درمان سنگ‌های عفونی کلیه می‌باشد.

نکته هشتم: استفاده از استوهیدروکسامیک اسید برای درمان سنگ‌های عفونی کلیه به سبب عوارضی که دارد، محدود است: سردرد، ترومبوفلبیت، ترمور، تهوع، استفراغ، راش، ناراحتی شکم، آنمی و رتیکولوسیتوز.

نکته نهم: درمان سنگ‌های عفونی کلیه با استوهیدروکسامیک اسید تنها در صورتی باید انجام شود که اقدامات درمانی دیگر نتیجه‌بخش نباشند.

نکته دهم: بندرت درمان طبی برای سنگ‌های استرووایت نتیجه‌بخش است و انجام درمان طبی به تنهایی توصیه نمی‌شود، مگر آن که بیمار برای جراحی بیش از حد ناخوش باشد و یا از خارج کردن سنگ امتناع کند.