سپسیس نوزادی انواع زودرس و دیررس دارد و در زیر مهمترین نکات مربوط به این دو نوع سپسیس را مرور میکنیم:
نکته اول: سپسیس نوزادی زودرس اغلب در رحم شروع مىشود و معمولاً به علت عفونت با باکترىهاى مجارى ادرارى تناسلى مادر شامل استرپتوکک گروه ب، E.coli، کلبسیلا، لیستریا منوسیتوژنز و هموفیلوس آنفلوآنزاى غیرقابل طبقهبندى ایجاد مىشود. بیشتر نوزادان نارس هستند.
نکته دوم: سپسیس نوزادی زودرس از بدو تولد تا روز هفتم تظاهر مىکند و در حقیقت نوعى بیمارى با درگیرى چند عضو است که با نارسایى تنفسى، شوک، مننژیت (در ۳۰% موارد)، DIC، آسیب حاد کلیوى و گانگرن قرینه محیطى مشخص مىشود.
نکته سوم: ترکیب آمپىسیلین و یک آمینوگلیکوزید (معمولاً جنتامایسین) براى ۱۴-۱۰ روز درمانى مؤثر براى اکثر ارگانیسمهاى مسبب سپسیس زودرس نوزادی است. ترکیب آمپىسیلین و سفپیم درمان جایگزین است.
نکته چهارم: در سپسیس نوزادی زودرس در صورت وجود مننژیت درمان باید تا ۲۱ روز، یا ۱۴ روز پس از منفى شدن کشت CSF ادامه یابد.
نکته پنجم: در مننژیت نوزادى ناشى از ارگانیسمهاى گرم منفى، بطور شایع ممکن است علیرغم درمان مناسب کشت CSF مثبت باقى بماند (به مدت ۲ تا ۳ روز پس از درمان آنتىبیوتیکى). در صورت وجود مننژیت گرم منفى بعضى از پزشکان درمان را با یک پنىسیلین مؤثر و آمینوگلیکوزید را ادامه مىدهند ولى بیشتر پزشکان از نسل سوم سفالوسپورینها استفاده مىکنند. پنىسیلین با دوز بالا براى درمان مننژیت ناشى از استرپتوکک گروه B مناسب به نظر مىرسد.
نکته ششم: سپسیس نوزادی دیررس در روزهاى ۸ تا ۲۸ پس از تولد ظاهر مىشود و معمولاً در نوزاد ترم سالمى که مرخص شده است بوجود مىآید.
نکته هفتم: ارگانیسمهاى مولد سپسیس نوزادی دیررس مشابه با سپسیس زودرس مىباشند، اما در اواخر دوره نوزادى این عفونت مىتواند در اثر پاتوژنهایى ایجاد شود که معمولاً در شیرخواران بزرگتر دیده مىشود (هموفیلوس آنفلوآنزا، پنوموکک، مننگوکک). ویروسهایى مانند انتروویروسها، HSV و CMV تابلویى مشابه سپسیس دیررس ایجاد مىکنند.
نکته هشتم: از جمله تظاهرات بالینى سپسیس نوزادی دیررس مىتوان به لتارژى، بد شیر خوردن، هیپوتونى، آپاتى، تشنج، برجستگى فونتانل، تب و هیپربیلىروبینمى مستقیم اشاره کرد.
نکته نهم: در سپسیس نوزادی دیررس علاوه بر باکترمى انتشار عفونت از راه خون مىتواند سبب مننژیت (۷۵%)، استئومیلیت (استرپتوکک گروه B، استافیلوکک ارئوس)، آرتریت (گنوکک، استافیلوکک ارئوس، کاندیدا آلبیکانس، باکترىهاى گرم منفى)، و عفونت مجارى ادرارى (باکترىهاى گرم منفى) گردد. استئومیلیت در نوزادان مىتواند به صورت فلج کاذب تظاهر کند.
نکته دهم: اگر سپسیس نوزادی دیررس در هفته آخر ماه اول ایجاد شود، در برخى مراکز براى درمان از آمپىسیلین و یک سفالوسپورین نسل سوم (و وانکومایسین در صورت وجود مننژیت) استفاده مىشود. در کل درمان سپسیس و مننژیت دیررس شبیه به سپسیس زودرس است.