نکته اول: فتق هیاتال مری سبب میشود تا محتویات شکم (مانند معده) به بالای دیافراگم جابجا شوند.
نکته دوم: فتق هیاتال به ۴ نوع اصلی تقسیم میشود.
نکته سوم: انواع فتق هیاتال عبارتند از:
- نوع ۱ (فتق هیاتال Sliding)؛
- نوع ۲ (فتق هیاتال پاراازوفاژیال)؛
- نوع ۳ (ترکیبی از نوع ۱ و ۲)؛
- نوع ۴ (فتق دیگر اعضای شکم بجز معده).
نکته چهارم: فتق هیاتال Sliding شایعترین نوع فتق هیاتال است. در این نوع فتق محل اتصال مری به معده به بالای دیافراگم جابجا میشود. در فتق هیاتال پاراازوفاژیال محل اتصال مری به معده پائین دیافراگم است، اما بخش پروگزیمال معده از دیافراگم بالاتر میرود و در امتداد مری قرار میگیرد. انواع ۲ تا ۴ فتق هیاتال در حقیقت از نوع پاراازوفاژیال هستند.
نکته پنجم: فتق هیاتال Sliding در اثر شل شدن مامبران فرنوازوفاژیال ایجاد میشود: این مامبران مری را به دیافراگم ثابت میکند. در نتیجه اختلال در این مامبران، مجرای هیاتال گشاد میشود و در نتیجه کاردیای معده به داخل قفسه سینه میرود.
نکته ششم: فتق هیاتال پاراازوفاژیال در اثر نقص در مامبران فرنوازوفاژیال ایجاد میشود.
نکته هفتم: فتق هیاتال به کمک رادیوگرافی ساده، باریم سوالو، تصویربرداری Cross Sectional و اندوسکوپی تشخیص داده میشود.
نکته هشتم: فتق هیاتال بدون علامت بندرت نیاز به درمان دارد.
نکته نهم: اگر فتق هیاتال نوع ۱ با GERD همراه باشد، باید به فکر درمان طبی و جراحی بود.
نکته دهم: فتق هیاتال پاراازوفاژیال (انواع ۲ تا ۴) مستعد ایجاد عوارضی نظیر ولولوس، انسداد، به دام افتاده و پرفوراسیون (معده) است و باید درمان شود.