نکته اول: بر اساس الگوی گرفتاری در ریه، متاستازهای ریوی را میتوان به سه نوع تقسیم کرد:
- متاستازهای هماتوژن؛
- متاستازهای لنفانژیتی؛
- گسترش مستقیم.
نکته دوم: متاستازهای خونی اغلب دو یا چند ندول در ریهها ایجاد میکنند و وقتی اندازه این ندولها بزرگ میشود، گاه آنها را متاستازهای Cannonball مینامند.
نکته سوم: تومورهای اولیهای که بطور کلاسیک متاستاز ندولار در ریه ایجاد میکنند، عبارتند از:
- کارسینومهای پستان، کولورکتال، سلول کلیوی، مثانه و بیضه، سر و گردن؛
- سارکومهای بافت نرم؛
- ملانوم بدخیم.
نکته چهارم: در مورد پاتوژنز انتشار لنفانژیتی بدخیمیها به ریه، اختلافنظر وجود دارد؛ اما به نظر برسد در این نوع انتشار ابتدا بدخیمی از راه خون به مویرگهای ریه میرسد و بعد به لنفاتیکهای مجاور حمله میکند.
نکته پنجم: در تصویربرداری متاستازهای ریوی لنفانژیتی ظاهری شبیه به ادم ریوی بینابینی (ناشی از نارسایی قلبی) ایجاد میکنند. با این تفاوت که این نوع متاستازها برخلاف ادم بینابینی نارسایی قلبی، تمایل دارند در یک سگمان یا لوب یا یک ریه لوکالیزه بمانند.
نکته ششم: متاستازهای ریوی لنفانژیتی در تصویربرداری با موارد زیر مشخص میشوند:
- خطوط کرلی؛
- وجود مایع در فیشورهای ریه؛
- افوزیون پلورال.
نکته هفتم: توموهای اولیهای که بطور کلاسیک متاستاز ریوی لنفانژیتی ایجاد میکنند، عبارتند از: کارسینومهای پستان، ریه، معده، پانکراس و بطور ناشایع پروستات.
نکته هشتم: انتشار مستقیم، ناشایعترین راه انتشار تومور به ریه است، زیرا پلورا در برابر انتشار مستقیم بدخیمی مقاوم است.
نکته نهم: انتشار مستقیم بدخیمی به ریه، در تصویربرداری یافتههای زیر را ایجاد میکند:
- توده لوکالیزه سابپلورال در ریه؛
- تخریب دنده مجاور توده.
نکته دهم: نمونهبرداری بافتی (با برونکوسکوپی یا از راه پوست)، بهترین روش برای تعیین منشاء متاستاز ریوی است.