نکته اول: عفونت هرپسی شایعترین علت زخم تناسلی است و در ۹۵% موارد در نتیجه تماس جنسی با فرد آلوده ایجاد میشود.
نکته دوم: در ۸۰% موارد عامل هرپس ژنیتال HSV2 و در ۲۰% موارد HSV1 است.
نکته سوم: هرپس ژنیتال دو نوع دارد: اولیه و راجعه. نوع اولیه شدت بیشتری دارد.
نکته چهارم: دوره انکوباسیون در هرپس ژنیتال ۳ تا ۱۴ روز است. ممکن است علایم عمومی وجود داشته باشد و سپس ضایعات پوستی و مخاطی در ناحیه تناسلی ایجاد شود. عفونت هرپسی با ایجاد وزیکلهای گروهی دردناک و نافدار بر روی زمینه اریتماتو مشخص میشود. این وزیکلها تبدیل به پوستول شده، بعد پاره میشوند و اروزیون و کراست (زخم) ایجاد میکنند.
نکته پنجم: در مردان ضایعات بر روی گلنس، پرهپوس و تنه پنیس ایجاد میشوند. در زنان ضایعات بخش خارجی دستگاه ژنیتال، مخاط وولو، واژن و سرویکس را درگیر میکنند. عفونت هرپسی عامل ۸۸% موارد زحم سرویکس است.
نکته ششم: عوارض سیستمیک در زنان مبتلا به هرپس ژنیتال شایعتر است (احتباس ادراری، مننژیت آسپتیک).
نکته هفتم: با وجود تب، لنفادنوپاتی و وسعت زیاد درگیری میتوان هرپس ژنیتال اولیه را از نوع ثانویه (که خفیفتر است)، تشخیص داد. در هرپس ژنیتال ثانویه طول مدت درگیری هم کمتر است. ممکن است عفونت راجعه بدون تظاهر بالینی باشد (بویژه در زنان که ضایعه در واژن یا سرویکس ممکن است مشخص نباشد).
نکته هشتم: تشخیص اغلب بالینی است؛ اما در موارد مشکوک برای تشخیص عفونت هرپسی از روشهای زیر استفاده میشود:
- اسمیر زانک: کف اروزیون یا بخش تحتانی سقف تاول تراشیده شده، مواد در زیر میکروسکوپ بررسی میشوند. وجود سلول ژئانت برای تشخیص عفونت هرپسی اختصاصی است.
- کشت: قطعیترین روش برای یافتن ویروس است.
- بررسی بافتشناسی؛
- سرولوژی: ۵۰ تا ۹۰% از بزرگسالان دارای آنتیبادی ضد ویروس هرپس سیمپلکس هستند. بنابراین مثبت بودن سرولوژی ارزش زیادی ندارد.
- PCR: سریعترین، قابل اعتمادترین و حساسترین روش تشخیصی است.
نکته نهم: برای درمان هرپس ژنیتال میتوان از آسیکلوویر، والآسیکلوویر و فامسیکلوویر استفاده کرد. آسیکلوویر سیستمیک برای درمان عفونت هرپسی اولیه شدید داروی انتخابی است. این دارو تاثیری بر روی فواصل عود بیماری ندارد. در نارسایی کلیوی باید دوز دارو کاهش داده شود. هرپس ژنیتال اولیه به آسیکلوویر خوراکی بخوبی پاسخ میدهد؛ اما این دارو در موارد راجعه چندان موثر نیست. آسیکلوویر موضعی کمتر از نوع خوراکی موثر است.
نکته دهم: در زنانی که در هنگام زایمان دچار اولین حمله بالینی هرپس ژنیتال میشوند، انجام وضع حمل سزارین ضروری است. بیشتر نوزادان متولد شده از مادرانی که در سه ماهه اول یا دوم حاملگی دچار عفونت هرپسی اولیه شدهاند، سالم هستند.