نکته اول: هپاتیت اتوایمیون نوعى هپاتیت مزمن و پیشرونده است که تمامى مشخصات بیمارىهاى خودایمنى را دارد: استعداد ژنتیکى، همراهى با دیگر بیمارىهاى خودایمنى، وجود اتوآنتىبادىها و پاسخ به درمان با داروهاى سرکوب کننده ایمنى.
نکته دوم: هپاتیت اتوایمیون در زنان شایعتر است (۷۸%).
نکته سوم: بر اساس الگوى آنتىبادىهاى موجود در گردش خون هپاتیت اتوایمیون را به دو نوع تقسیم مىکنند: نوع ۱ و نوع ۲.
نکته چهارم: هپاتیت اتوایمیون نوع ۱ در بیماران میانسال و مسن شایعتر است و با وجود ANA، آنتىبادى ضد اکتین عضله صاف (SMA)، آنتىبادى ضد میتوکندرى (AMA) و Anti-SLA/LP مشخص مىشود.
نکته پنجم: هپاتیت اتوایمیون نوع ۲ معمولاً در کودکان و نوجوانان ایجاد مىشود و با وجود آنتىبادى ضد میکروزوم نوع ۱ کبد کلیه و آنتىبادى ضد
سیتوسول کبدى نوع ۱ مشخص مىشود.
نکته ششم: در هپاتیت اتوایمیون در کبد نکروز و التهاب وجود دارد. بیماری با وجود هپاتیت Interface گسترده یا کانونهاى به هم متصل (اطراف ونولى یا Bridging) نکروز یا کلاپس پارانشیمى مشخص مىشود.
نکته هفتم: در هپاتیت اتوایمیون در بررسی بافتشناسی، در ارتشاح تک هستهاى در کبد پلاسماسلها برترى دارند.
نکته هشتم: از جمله مشخصات بافتشناسی هپاتیت اتوایمیون میتوان به وجود روزتهاى هپاتوسیتى در بخشهایى که فعالیت قابل توجه وجود دارد، اشاره کرد
نکته نهم: در هپاتیت ویروسى فیبروز به دنبال سالها آسیب تجمعى و پیشرونده پارانشیم ایجاد مىشود، اما در هپاتیت اتوایمیون در ابتدا تخریب شدید پارانشیم دیده مىشود که به بسرعت به دنبال آن اسکار بوجود مىآید. این موج اولیه تخریب هپاتوسیتها اغلب تحت بالینى است.
نکته دهم: در ۴۰% موارد هپاتیت اتوایمیون بصورت بیماری بالینی حاد ظاهر میشود و گاه فولمینان است و در مدت ۸ هفته از زمان شروع به سمت انسفالوپاتی کبدی پیشرفت میکند. میزان مرگ و میر هپاتیت اتوایمیون شدید، ۴۰% در مدت ۶ ماه از زمان تشخیص است. بنابراین تشخیص و درمان بیماری بسیار مهم است. معمولا درمان سرکوب کننده ایمنی موثر است و در ۸۰% بیماران سبب فروکش کردن بیماری میشود.