چند بخش مهم از داخلی غدد را مرور میکنیم. هیپرپرولاکتینمی مبحث مهمی است که بارها از آن سوال آمده است. در مورد هيپروپرولاكتينمى به نكات بسيار مهم و سؤالى زير توجه كنيد:
نكته اول: آدنومهاى مترشحه پرولاكتين شايعترين تومورهاى هيپوفيز هستند.
نكته دوم: هيپرپرولاكتينمى بر اساس بالا بودن سطح سرمى پرولاكتين از مقدار طبيعى تشخيص داده مىشود. براى تشخيص پرولاكتينوم نيازى به انجام آزمونهاى ديناميك نيست.
نكته سوم: در پرولاكتينوم، سطح سرمى پرولاكتين به موازات اندازه تومور افزايش مىيابد: سطح پرولاكتين بيش از ng/mL250 معمولاً نشاندهنده پرولاكتينوم است.
نكته چهارم: از جمله علل فيزيولوژيك افزايش سطح پرولاكتين مىتوان به اين موارد اشاره كرد: حاملگى، استرس جسمانى يا روحى، ورزش، تحريك ديواره قفسه سينه.
نكته پنجم: برخى از داروها مانند متوكلوپراميد و ريسپريدون مىتوانند سطح پرولاكتين را به بيش از ng/mL200 برسانند.
نكته ششم: برخى از تومورهاى هيپوفيز كه پرولاكتين ترشح نمىكنند، مىتوانند سبب افزايش سطح پرولاكتين شوند: اين تومورها مىتوانند ساقه هيپوفيز را تحت فشار قرار بدهند و مانع رسيدن دوپامين (كه تأثير مهارى بر روى پرولاكتين دارد)، به لاكتوتروفهاى هيپوفيز شوند.
نكته هفتم: از جمله علل طبى افزايش سطح پرولاكتين مىتوان به نارسايى كليه و هيپوتيروئيديسم اوليه اشاره كرد.
نكته هشتم: در هنگام اندازهگيرى استاندارد پرولاكتين، ممكن است دو نوع اشتباه ايجاد شود: 1ـ وجود ماكروپرولاكتين؛ 2ـ Hook Effect.
نكته نهم: در سرم علاوه بر نوع منومريك پرولاكتين، ماكروپرولاكتين هم وجود دارد كه از نظر بيولوژيك غير فعال است. بيشتر روشهاى آزمايشگاهى ماكروپرولاكتين را اندازهگيرى نمىكنند، اما ممكن است ماكروپرولاكتين بطور غير منتظره در اثر رسوب پلىاتيلن گليكول در سرم تشخيص داده شود.
نكته دهم: در بيمارى كه توده بسيار بزرگى در هيپوفيز دارد، اما پرولاكتين وى در حد خفيف افزايش پيدا كرده است، بايد به فكر Hook Effect بود. در اين حالت سطح بسيار بالاى پرولاكتين سبب اشباع آنتىبادىهاى مربوط به تشخيص آزمايشگاهى مىشوند و سطح پرولاكتين بطور كاذب پائين گزارش مىشود. بايد آزمون با رقت ۱ به ۱۰۰ تكرار شود.
