نکته اول: تظاهرات اولیه هیپرکلسمى غیر اختصاصى هستند: ضعف، خستگى، بىاشتهایى، تهوع و استفراغ.
نکته دوم: با افزایش بیشتر سطح کلسیم سرم، بیمار دچار سردرد شدید، درد منتشر عضلانى اسکلتى، پلىاورى و پلىدیپسى مىشود.
نکته سوم: وقتى سطح کلسیم به mg/dL 15 افزایش پیدا کند، کنفوزیون و افسردگى به سمت خوابآلودگى، استوپور و کوما پیش مىروند. در ECG کاهش فاصله QT و پهن شدن موج Tدیده مىشود.
نکته چهارم: تغییرات الکتروکاردیوگرافى در هیپرکلسمى عبارتند از:
- کوتاه شدن فاصله QT؛
- طولانى شدن فواصل QRS و PR؛
- افزایش ولتاژ QRS؛
- مسطح و پهن شدن موجT ؛
- بلوک AV.
نکته پنجم: براى درمان هیپرکلسمی در ابتدا باید مصرف کلسیم محدود شود، وضعیت هیدراسیون بهبود یابد و دفع ادرارى کلسیم افزایش داده شود.
نکته ششم: اگر بیمار بیمار مبتلا به هیپرکلسمی علامت داشته باشد و یا سطح سرمى کلسیم بالا باشد، باید بسترى در بیمارستان انجام شود.
نکته هفتم: برای درمان هیپرکلسمی، حجم بالاى NS یا ۱/۲ NS بصورت داخل وریدى تزریق مىشود.
نکته هشتم: برای درمان هیپرکلسمی دیورتیکهاى مؤثر بر قوس هنله دفع ادرارى کلسیم را افزایش مىدهند.
نکته نهم: برای درمان هیپرکلسمی گاه از مکملهاى خوراکى یا داخل وریدى فسفات براى ایجاد کمپلکس با کلسیم یونیزه استفاده مىشود.
نکته دهم: اگر برای درمان هیپرکلسمی، مکملهای فسفات بصورت داخل وریدى تجویز شوند، ممکن است سبب رسوب کلسیم سرم شوند.