نکته اول: پمفیگوس نوعى بیمارى تاولى اتوایمیون است که به علت از بین رفتن اتصالات بین سلولى در اپیدرم و اپىتلیوم اسکواموى مخاطى ایجاد مىشود.
نکته دوم: از جمله انواع پمفیگوس میتوان به این موارد اشاره کرد: ۱- پمفیگوس ولگاریس؛ ۲- پمفیگوس فولیاسه؛ ۳- پمفیگوس پارانئوپلاستیک.
نکته سوم: پمفیگوس ولگاریس شایعترین نوع پمفیگوس است، پوست و مخاط را گرفتار مىکند و با ایجاد تاولها و وزیکولهاى سطحى، عمدتا در سر، صورت، آگزیلا، کشاله ران، تنه و مناطق تحت فشار مشخص مىشود. در پمفیگوس ولگاریس نشانه نیکولسکى مثبت است، یعنى وقتى پوست اطراف ضایعه را فشار دهیم، جدا مىشود.
نکته چهارم: در پمفیگوس فولیاسه تاولها محدود به پوست هستند و بندرت مخاطها درگیر مىشوند. در این بیمارى تاولها بقدرى سطحى هستند که در محل پاره شدن آنها تنها اریتم و کراست دیده مىشود.
نکته پنجم: پمفیگوس پارانئوپلاستیک با بدخیمى داخلى همراه است. معمولا این نوع بدخیمیها خونی هستند (لنفوم، CLL، تیموم).
نکته ششم: تشخیص پمفیگوس با این روشها تائید میشود:
نکته هفتم: در بررسى با میکروسکوپ نورى مشخصه تمام اشکال پمفیگوس، آکانتولیز است. آکانتولیز عبارت است از گسیختگى (لیز) اتصالات بین سلولى در اپىتلیوم سنگفرشى سطحى: سلولهاى آکانتولیتیک مجزا و کروى هستند.
- در پمفیگوس ولگاریس آکانتولیز بطور انتخابى درست بالاتر از لایه سلولهاى بازال را درگیر مىسازد و تاول آکانتولیتیک سوپرابازال بوجود مىآورد.
- در پمفیگوس فولیاسه آکانتولیز در لایه گرانولر دیده مىشود.
نکته هشتم: در پمفیگوس در بررسى با ایمونوفلورسانس غیر مستقیم، سرم افراد بیمار حاوى IgG بر ضد اتصالات بین سلولى (Desmogelins) است.
نکته نهم: در پمفیگوس در بررسى با ایمنوفلورسانس مستقیم طرح شبکهاى شکل رسوب IgG (شبیه به تور ماهیگیری) بین سلولهاى اپیدرم دیده مىشود.
نکته دهم: درمان پمفیگوس ولگاریس شامل تجویز کورتیکواستروئید سیستمیک (اساس درمان) + داروهاى ایمونوساپرسیو است.