نکته اول: RCC از اپىتلیوم توبولهاى کلیوى منشأ مىگیرد و به همین دلیل عمدتا در کورتکس کلیه ایجاد مىشود.
نکته دوم: کارسینوم سلول کلیوی ۸۵-۸۰% از تمامى نئوپلاسمهاى بدخیم اولیه کلیه را شامل مىشود.
نکته سوم: RCC در دهه ششم و هفتم شایعتر است
نکته چهارم: RCC مردان را دو برابر بیش از زنان مبتلا مىسازد.
نکته پنجم: شیوع RCC در سیگارىها، بیماران مبتلا به هیپرتانسیون و افراد چاق و کسانى که تماس شغلى با کادمیوم دارند، بالاتر است.
نکته ششم: خطر ایجاد RCC در بیمارانى که به دنبال دیالیز مزمن دچار بیمارى پلىکیستیک اکتسابى مىشوند، افزایش دارد.
نکته هفتم: بر اساس مرفولوژى و الگوى رشد، RCC را به این انواع تقسیم مىکنند: ۱- کارسینوم سلول روشن؛ ۲- کارسینوم پاپیلری؛ ۳- کارسینوم کروموفوب.
نکته هشتم: کارسینوم سلول روشن شایعترین نوع RCC است و ۶۵% موارد آن را تشکیل مىدهد. این نوع کانسر از سلولهایى با سیتوپلاسم روشن تشکیل شده است. مىتواند بصورت اسپورادیک و یا در همراهى با سندرم فون هیپل لیندو ایجاد شود.
نکته نهم: کارسینوم پاپیلرى ۱۰ تا ۱۵% تمامى RCCها را شامل مىشود. بطور شایع چند کانونى و دوطرفه است. برخلاف کارسینوم سلول روشن، در کارسینوم پاپیلرى اختلالى در کروموزوم ۳ وجود ندارد و ژن MET را در ایجاد آن دخیل مىدانند.
نکته دهم: کارسینوم کروموفوب ۵% RCCها را شامل مىشود. از توبولهاى جمع کننده منشأ مىگیرد و پیشآگهى خوبى دارد. این نوع کانسر کلیوى از نظر ظاهر قهوهاى رنگ است و سلولهاى آن سیتوپلاسم روشن با غشاء سلولى کاملاً آشکار دارند و دور هستهها هالهاى از سیتوپلاسم روشن دیده مىشود.