نکته اول: مشخصه PTSD تجربه رویدادى استرسآور است که در آن تهدیدى براى حیات فرد یا آبرو و حیثیت فرد وجود داشته و تقریبا این رویداد براى همه استرسآور تلقى مىشود (و البته نگرش و برداشت فرد از این تجربه تروماتیک اهمیت زیادى دارد).
نکته دوم: از جمله رویدادهای منجر به PTSD مىتوان به تصادفات مرگبار، مورد تجاوز قرار گرفتن، به گروگان گرفته شدن و شاهد مرگ دوستان در زمان جنگ بودن، اشاره کرد.
نکته سوم: PTSD با موارد زیر مشخص مىشود:
- فلاشبکهاى متعدد مربوط به سانجه (در روز روشن فرد رویداد تروماتیک را بطور مکرر بصورت تصور تجربه مىکند)؛
- کابوسهاى مکرر حادثه که سبب اضطراب شدید مىشود؛
- ناراحتى شدید و گاه اجتناب از نشانههاى مربوط به حادثه؛
- احساس و عملکرد به گونهاى که رویداد در حال تکرار شدن است؛
- وجود علایم فیزیولوژیک شدید اضطراب در مواجهه با نشانههاى ذهنى یا واقعى حادثه؛
- دورههاى تحریکپذیرى و عصبانیت شدید.
نکته چهارم: براى درمان PTSD از درمانهاى دارویى و رواندرمانى استفاده مىشود.
نکته پنجم: براى درمان دارویى PTSD انتخاب اول SSRI است. براى این منظور سرترالین و پاروکستین داروهاى بهترى هستند.
نکته ششم: برای درمان دارویی PTSD مىتوان از ضد افسردگىهاى سه حلقهاى نظیر ایمىپرامین و آمىتریپتیلین استفاده کرد.
نکته هفتم: در موارد مقاوم PTSD از والپروات و کاربامازپین هم برای درمان استفاده میشود.
نکته هشتم: در درمان دارویی PTSD به سبب احتمال وابستگى، از بنزودیازپینها با احتیاط و براى مدتى کوتاه استفاده مىشود.
نکته نهم: براى درمان PTSD از روان درمانى حمایتى، رفتار درمانى، شناخت درمانى و هیپنوتیزم هم استفاده مىشود، البته اغلب این روشها باید زمینه حمایتى داشته باشند.
نکته دهم: در PTSD رواندرمانى معمولاً بطور کوتاه مدت و با خاصیت برونریزى احساسات فرد انجام مىشود.