نکته اول: تینهآی ریش عفونت درماتوفیتی نواحی ریش و سبیل در مردان است و عمدتا از حیوانات به انسان منتقل میشود؛ پس در نواحی روستایی شایعتر است.
نکته دوم: از جمله شایعترین درماتوفیتهای ایجاد کننده تینهآی ریش میتوان به تریکوفیتون منتاگروفیت و تریکوفیتون وروکوزوم (درماتوفیتهای زئوفیل) اشاره کرد.
نکته سوم: تینههای ریش اغلب تظاهرات بالینی شدیدی دارد و با التهاب زیادی همراه است، زیرا: ۱- درماتوفیتهای زئوفیل مسئول ایجاد آن هستند؛ ۲- تعداد زیادی فولیکل موی ترمینال در ناحیه ریش و سبیل آقایان وجود دارد.
نکته چهارم: معمولا در بیمار مبتلا به تینهآی ریش پوستولهای فولیکولار متعدد، آبسه، سینوس و گاه توده التهابی (شبیه به کریون) به همراه ریزش موی محل دیده میشود: در موارد شدید آلوپسی سیکاتریسیل بوجود میآید.
نکته پنجم: نوع دیگری از تینهآی ریش، نوع سطحی نامیده میشود: در این نوع التهاب کمتر است؛ بیماری توسط درماتوفیتهای آنتروپوفیل ایجاد میشود و ظاهری شبیه به فولیکولیت باکتریایی دارد: پاپول و پوستولهای فولیکولر همراه با اریتم زمینهای خفیف. موهای محل شکننده و کدر هستند.
نکته ششم: شایعترین عوامل ایجاد کننده تینهآی ریش سطحی، تریکوفیتون ویولاسئوم و تریکوفیتون روبروم هستند.
نکته هفتم: از جمله تشخیصهای افتراقی تینهآی ریش میتوان به این موارد اشاره کرد:
- فولیکولیت باکتریایی
- پسودوفولیکولیت ریش
- آکنه
- روزاسه
- درماتیت پریارال
- درماتیت تماسی
نکته هشتم: در تینهآی ریش مانند تینهآی سر باید از داروهای ضد قارچ خوراکی استفاده شود.
نکته نهم: از جمله داروهای خوراکی مورد استفاده برای درمان تینهآی ریش میتوان به گریزئوفولوین، ایتراکونازول و تربینافین (برای ۲ تا ۴ هفته) یا فلوکونازول (برای ۴ تا ۶ هفته) استفاده کرد.
نکته دهم: برای درمان تینهآی ریش، علاوه بر درمان خوراکی، استفاده از داروهای ضد قارچ موضعی (لوسیون کلوتریمازول) مانع انتشار بیماری و کاهش احتمال سرایت به دیگران میشود.