نكته اول: جفت سرراهى جفتى است كه بر روى دهانه داخلى سرويكس يا نزديك به آن قرار دارد.
نكته دوم: جفت سرراهى با افزايش خطر زايمان پرهترم و مرگ و مير و موربيديته پرىناتال همراه است.
نكته سوم: جفت سرراهى به انواع زير تقسيم مىشود:
1ـ كامل: جفت بطور كامل دهانه داخلى سرويكس را مىپوشاند؛
2ـ ناكامل: جفت بخشى از دهانه داخلى سرويكس را مىپوشاند.
3ـ مارژينال: لبه جفت در فاصله ۲ سانتىمترى از دهانه داخلى سرويكس قرار دارد، بدون آن كه روى آن را بپوشاند.
4ـ Low Lying: جفت تا سگمان تحتانى رحم گسترش پيدا كرده است، اما بيش از ۲ سانتىمتر با دهانه داخلى سرويكس فاصله دارد.
نكته چهارم: بطور كلاسيك خونريزى بدون درد در سه ماهه سوم باردارى به جفت سرراهى مربوط مىشود و در بسيارى از موارد پيش از ايجاد اپىزود شديد خونريزى، ممكن است خونريزىهاى اندك روى بدهد.
نكته پنجم: جفت سرراهى كامل بندرت خودبخود برطرف مىشود، اما جفت سرراهى ناكامل و جفت Low Lying اغلب در هفتههاى ۳۲ تا ۳۵ باردارى برطرف مىشوند.
نكته ششم: براى تشخيص جفت سرراهى سونوگرافى ترانسواژينال دقيقتر از سونوگرافى شكمى است.
نكته هفتم: در جفت سرراهى اولين اپىزود خونريزى (اگر آنقدر شديد نباشد كه به وضع حمل بيانجامد)، معمولاً در مدت ۲-۱ ساعت برطرف مىشود.
نكته هشتم: در جفت سرراهى اگر جنين تكامل پيدا نكرده باشد و خونريزى شديد نباشد، مداخلات درمانى شامل موارد زير مىشوند:
1ـ تحت نظر قرار دادن بيمار؛
2ـ اندازهگيرى مكرر فشار خون؛
3ـ تجويز مايعات؛
4ـ استراحت در بستر؛
5ـ تجويز استروئيد براى تكامل ريه جنين.
نكته نهم: در جفت سرراهى اگر وضعيت بيمار پايدار باشد، وضع حمل سزارين بين هفتههاى ۰/۷ ۳۶ و ۶/۷ ۳۷ انديكاسيون دارد. وضع حمل بصورت سزارين انجام مىشود، مگر آن كه وضع حمل در ابتداى باردارى (هفته ۲۰) انجام شود.
نكته دهم: اتيولوژى جفت سرراهى نامشخص است، اما ممكن است اختلال در واسكولاريزاسيون در ايجاد جفت سرراهى دخيل باشد. از جمله عوامل خطرساز براى ايجاد جفت سرراهى مىتوان به موارد زير اشاره كرد:
1ـ سابقه جفت سرراهى (خطر عود ۸-۴%)؛
2ـ سابقه وضع حمل سزارين يا جراحى رحمى؛
3ـ مولتىپار بودن؛
4ـ بالا بودن سن مادر؛
5ـ مصرف كوكائين؛
6ـ سيگار كشيدن.
