پارگی زودرس پردهها در حاملگی بسیار مهم و سوالی است و بویژه از درمان آن زیاد سوال طرح میشود. درمان PROM بر اساس سن باردارى صورت مىگيرد.
نكته اول: براى پارگى پردهها در زمان ترم (۳۷ هفته يا بيشتر) به اين شرح اقدام مىشود: اگر مدت كوتاهى بعد از پارگى پردهها زايمان خودبخود شروع نشود، بايد با تحريك زايمان اقدام به وضع حمل كرد. پروفيلاكسى بر عليه استرپتوكك گروه B انديكاسيون دارد.
نكته دوم: در پارگى پردهها در Late پرهترم (۳۴ هفته تا ۳۶ هفته كامل) مانند حاملگى ترم اقدام مىشود؛ اگر كورتيكواستروئيد تزريق نشده باشد، بايد به فكر تجويز آن بود.
نكته سوم: در پارگى زودرس و پرهترم پردهها (۳۲ هفته تا ۳۳ هفته كامل) درمان بشرح زير انجام مىشود:
ـ درمان انتظارى، مگر آن كه تكامل ريه جنين ثابت شده باشد؛
ـ پروفيلاكسى بر عليه استرپتوكك گروه B؛
ـ تجويز يك دوره كورتيكواستروئيد؛
ـ تجويز آنتىبيوتيك (در صورت عدم وجود كنتراانديكاسيون) براى طولانى كردن Latency (فاصله زمانى بين PROM و زايمان).
نكته چهارم: در پارگى زودرس و پرهترم (۲۴ هفته تا ۳۱ هفته كامل) پردهها درمان بشرح زير انجام مىشود:
ـ درمان انتظارى؛
ـ پروفيلاكسى بر عليه استرپتوكك گروه B؛
ـ تجويز يك دوره كورتيكواستروئيد؛
ـ تجويز توكوليتيك (فايده آن ثابت نشده است)؛
ـ تجويز سولفات منيزيوم براى محافظت عصبى از جنين، در صورتى كه زايمان قريبالوقوع باشد؛
ـ تجويز آنتىبيوتيك (در صورت عدم وجود كنتراانديكاسيون) براى طولانى كردن Latency (فاصله زمانى بين PROM و زايمان).
نكته پنجم: در پارگى زودرس پردهها در سن كمتر از ۲۴ هفته درمان بشرح زير انجام مىشود:
ـ مشورت كردن با خود بيمار؛
ـ درمان انتظارى يا تحريك زايمان؛
ـ پيش از قابل حيات بودن جنين، تجويز پروفيلاكسى بر عليه استرپتوكك گروه B، توكوليتيك، سولفات منيزيوم و كورتيكواستروئيد توصيه نمىشود.
ـ تجويز آنتىبيوتيك را از هفته (۷/۰)۲۰ بايد در نظر داشت.
نكته ششم: در زن حامله، مايعى كه از واژن خارج مىشود، بايد مايع آمنيون در نظر گرفته شود، مگر آن كه خلاف آن ثابت شود. بيشتر موارد PROM را مىتوان بر اساس شرححال و معاينه بالينى تشخيص داد. بايد معاينه بالينى طورى انجام شود كه خطر ايجاد عفونت به حداقل برسد. معاينه با اسپكولوم استريل انجام مىشود تا احتمال عفونت واژن بررسى گردد و نمونه كشت از سرويكس يا واژن براى گنوكك، كلاميديا تراكوماتيس و استرپتوكك گروه B تهيه شود.
نكته هفتم: كوريوآمنيونيت (عفونت داخل آمنيونى) با تب بالا، تاكىكاردى (مادر و جنين) و تندرنس رحم مشخص مىشود. ترشحات چركى سرويكس يافتهاى بسيار ديررس است. عموما شمارش WBC مادر افزايش دارد، اما اين يافته غيراختصاصى است و مىتواند در دوران حاملگى گمراه كننده باشد؛ همچنين افزايش شمارش WBCها مىتواند از تزريق كورتيكواستروئيد ناشى شده باشد. بيماران مبتلا به كوريوآمنيونيت اغلب وارد زايمان خودبخود و اغلب ديسفونكسيونل مىشوند.
نكته هشتم: بعد از تأئيد تشخيص كوريوآمنيونيت، درمان شامل تجويز آنتىبيوتيك داخل وريدى و اقدام به وضع حمل است.
نكته نهم: وجود عفونت داخل آمنيونى به تنهايى انديكاسيونى براى وضع حمل اورژانس نيست و در بيشتر موارد روش وضع حمل بر اساس انديكاسيونهاى استاندارد حاملگى مشخص مىشود. به عبارت ديگر عفونت داخل آمنيونى به تنهايى بندرت انديكاسيونى براى وضع حمل سزارين است.
نكته دهم: در تست نيترازين با استفاده از pH، مايع آمنيونى از ترشحات واژن و ادرار تشخيص داده مىشود. مايع آمنيونى قليايى است. pHترشحات واژن بين ۴/۵ تا ۶ و pH ادرار برابر يا كمتر از ۶ است. براى انجام تست نيترازين، با استفاده از اسپكولوم نمونهاى از مايع از واژن برداشته شده، با كاغذ يا سواب آغشته به نيترازين تماس داده مىشود. اگر مایع قلیایی باشد (يعنى نمونه برداشته شده، مايع آمنيون باشد)، كاغذ يا سواب به رنگ آبى تيره در مىآيد. از جمله علل مثبت كاذب اين تست مىتوان به موكوس سرويكس، خون و منى اشاره كرد.
