ده نكته بسيار مهم در مورد هپاتيت ويروسى را با هم مرور مىكنيم. اين ده نكته بسيار سؤالى و مهم هستند و بارها از آنها تست طرح شده است:
نكته اول: در افرادى كه واكسينه نشدهاند، پس از تماس با HBV پيشگيرى با HBIG (براى آن كه بسرعت تيتر بالاى Anti-HBs ايجاد شود) و واكسن (براى آن كه ايمنى دراز مدت ايجاد كند و از شدت بيمارى بالينى بكاهد) انجام مىشود.
نكته دوم: در نوزادانى كه از مادر HBsAg+ متولد مىشوند، بايد يك دوز ۰.۵ ميلىليترى HBIG در ران بلافاصله پس از تولد تزريق شود و سپس دوره ۳ دوزى واكسن كامل گردد. اولين دوز واكسن بايد در ۱۲ ساعت اول زندگى تزريق شود.
نكته سوم: اگر تماس مستقيم پوستى يا مخاطى با مايعات آلوده (Needle Stick تصادفى) باشد، در اسرع وقت دوز منفرد HBIG (mL/kg ۰.۶) تزريق مىشود و سپس واكسيناسيون كامل (اولين دوز در هفته اول) صورت مىگيرد.
نكته چهارم: در صورتى كه تماس جنسى با فردى كه دچار هپاتيت حاد B است صورت گيرد، بايد دوز منفرد HBIG در مدت ۱۴ روز تزريق شود و واكسيناسيون كامل صورت گيرد.
نكته پنجم: واكسن هپاتیت B و HBIG را مىتوان همزمان و در دو محل مختلف تزريق كرد.
نكته ششم: در بيمارى كه مبتلا به هپاتيت حاد است، بايد چهار آزمون سرولوژيك صورت گيرد: 1ـ HBsAg؛ 2ـ IgM Anti-HBc؛ 3ـ Anti-HCV؛ 4ـ IgM Anti-HAV.
نكته هفتم: در بيمار مبتلا به هپاتيت حاد اگر HBsAg وجود داشته باشد، هپاتيت B مطرح مىشود. اگر Anti-HBc IgM مثبت باشد، عفونت حاد و اگر منفى باشد، عفونت مزمن است.
نكته هشتم: در بيمار مبتلا به هپاتيت حاد اگر HBsAg وجود نداشته باشد، تشخيص هپاتيت حاد B بر اساس وجود IgM-Anti-HBc صورت مىگيرد.
نكته نهم: در بيمار مبتلا به هپاتيت حاد تشخيص HAV بر اساس وجود IgM ضد HAV صورت مىگيرد.
نكته دهم: تغذيه از پستان مادر آلوده، خطر انتقال عفونت HCV به كودك را افزايش نمىدهد.
