کلیندامایسین آنتی‌بیوتیکی است که سنتز پروتئین باکتری‌ها را از طریق مکانیسمی مشابه با ماکرولیدها مهار می‌کند. مورد استفاده اصلی کلیندامایسین، درمان عفونت‌های شدید ناشی از باکتری‌های بی‌هوازی از جمله باکتروئیدها است: از جمله عوارض کلیندامایسین می‌توان به تحریک گوارشی، راش پوستی، نوتروپنی، اختلال عملکرد کبدی و کولیت پسودومامبرانو اشاره کرد.

فلوئوروکینولون‌ها آنزیم توپوایزومراز ۲ یا DNA Gyrase و توپوایزومراز ۴ را مهار می‌کنند و بر علیه باکتری‌های حساس بصورت باکتریسید عمل می‌کنند. در حال حاضر این داروها را به سه نسل تقسیم می‌کنند: از فلوئوروکینولون‌ها برای درمان عفونت‌های مختلفی استفاده می‌کنند:     شایع‌ترین عارضه فلوئوروکینولون‌ها دیسترس گوارشی است. این داروها می‌توانند سبب راش پوستی، […]

سفالوسپورین‌ها آنتی‌بیوتیک‌هایی هستند که حلقه بتالاکتام دارند و باکتریسید هستند. سفالوسپورین‌ها چهار نسل دارند: بیشتر سفالوسپورین‌ها بصورت تزریقی مورد استفاده قرار می‌گیرند، هر چند سفالوسپورین‌های خوراکی متعددی هم موجود هستند. سفالوسپورین‌ها می‌توانند واکنش‌های آلرژیک ایجاد کنند و سبب فلبیت در محل تزریق داخل وریدی، نفروتوکسیسیته و درد در محل تزریق عضلانی شوند.

تتراسیکلین‌ها آنتی‌بیوتیک‌های باکتریواستاتیک و وسیع الطیف هستند که سنتز پروتئین را در باکتری‌ها مختل می‌کنند: از تتراسیکلین‌ها برای درمان عفونت‌های مختلفی استفاده می‌شود: تتراسیکلین‌ها می‌توانند سبب اختلالات گوارشی، کبدی، کلیوی، توکسیسیته وستیبولر و حساسیت به نور شوند.  

آمینوگلیکوزیدها آنتی‌بیوتیک‌هایی باکتریسید هستند و سنتز پروتئین را در باکتری‌ها مهار می‌کنند. کاربرد اصلی آمینوگلیکوزیدها، درمان عفونت‌های شدید باکتری‌های هوازی گرم منفی است: آمینوگلیکوزیدها می‌توانند سبب اتوتوکسیسیته، نفروتوکسیسیته، اختلال محل عصب به عضله و واکنش‌های پوستی شوند: